pufaatawan.blogspot.com

แบกเป้ไม่มีไกด์ไปจีน

2011-09-26T11:00:00.004+07:00

หนังสือแปกเป้ไม่มีไกด์ไปจีน...วางแผงจำหน่ายทั่วประเทศ ที่ร้านหนังสือดวงกมล ทุกสาขา สามารถติดตามอ่านได้แล้วนะครับ พร้อมภาพประกอบ4สีพิมพ์บนกระดาษอาร์ตมันอย่าดี เนื้อหาเหมาะสำหรับท่านที่ต้องการเดินทางท่องเที่ยวในจีนอย่างประหยัดและสนุก ที่สำคัญคือค่าใช้จ่ายไม่ถึงหมื่นก็ไปเล่นหิมะที่ลี่เจียงได้อย่างสบาบ...ด้วยการเดินทางโดยรถยนต์จากเชียงใหม่ ผ่านลาวเข้าจีน

เนื้อหาภายในเล่มจะสามารถทำให้ท่านนำข้อมูลเหล่านั้นไปช่วยในการตัดสินใจเดินทางได้ง่ายขึ้น ลองหยิบอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะครับ เพราะข้อมูลเหล่านั้นจะเป็นข้อมูลที่ผ่านการเดินทางของผู้เขียนคือตัวผมเองที่ได้รวบรวมเนื้อหา รวมทั้งภาพถ่ายเพื่อง่ายสำหรับการสื่อสารในจีนเรื่องการติดต่อ

VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม 1-2-3-4

2010-11-29T10:45:00.000+07:00

วิดีโอคาราวานรถยนต์ 1-2-3-4
ตอนที่1

ตอนที่2

ตอนที่3

ตอนที่4

VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม 4

2010-11-29T10:12:00.000+07:00

อัพเดท วิดีโอ คาราวานรถยนต์ ตอนที่4

คาราวานรถยนต์ 6

2010-11-23T11:00:00.008+07:00

ต้องขออภัยท่านที่รอชมวิดีโอ ขณะกำลังเร่งตัดต่ออีกไม่นานจะนำมาให้ชมครับช่วงนี้ติดต่ามอ่านไปก่อนนะครับอุดมไชยลาวเหนือชิดติดขอบชายแดนจีน ถิ่นเหนือของลาวเป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์มีธรรมชาติที่สวยงาม เขาเขียว หมอกขาว อากาศยามเช้าสดชื่น แต่เราได้สูดอากาศที่บริสุทธิ์ในซำเหนือเพียงไม่กีนาทีเราต้องเดินทางตอนเช้า เป้าหมายของเราคือเมือง ซำเหนือ เขตชายแดนลาวเวียดนาม วันนี้เราต้องขับรถจากลาวเหนือติดจีนผ่านป่าเขาและถนนที่ไม่อยากบอกว่าถนนไปยังลาวเหนือที่ฟากหนึ่งซึ่งเราจะไปที่ชายขอบเวียดนามเหนือ ที่ติดมลฑลกวงสีโดยเราขับรถจากเมืองอุดมไชยของลาวที่ติดจีนแถบมลฑลยูนาน

เราออกเดินทางจากที่พักเมื่อเวลา6โมงเช้า แต่ต้องเจอปัญหาต้องเสียเวลา เพราะปาเจโร่ที่ร่วมทีมออกอาการงอแง เครื่องไม่ทำงานเราต้องซ่อมอยู่นานจึงได้เดินทาง และเจ้าปาตัวนี้ออกอาการตลอด เมื่อไปถึงกึ่งกลางทางเราต้องจอดทิ่งไว้ในลาว โดยให้คณะที่นั่งมาด้วยแยกย้ายไปนั่งรถที่ว่างๆ โดยผมรับสมาชิกเพิ่มสองคนนั่งไปด้วยกัน

อากาศในลาวในภาคเหนือนั้นมีเสน่ห์แห่งภูเขาและหมอกขาว ยิ่งเมื่อได้ฟังเพลงที่เราคุ้นเคยกันอย่างเพลง โอ้ดวงจำปา บุปผาเมืองลาว งามดั่งดวงดาว ซาวลาวปลื้มใจ เมื่อตกอยู่ในแดนดินล้านช้าง..เมื่อดมกลิ่นเจ้าป่านพบเพื่อนเก่าที่ได้พรากจากไป เจ้าเป็นดอกไม้ที่งามวิไลตั้งแต่ใดมา....เป็นบทเพลงที่ขับขานและถ่ายถอดอารมณ์ของคนลาวเมื่อพลัดพรากบ้านเกิดเมื่อต้องย้ายถิ่นฐานหลบลี้สงครามในลาว....เมื่อคิดถึงบ้าน พี่น้อง พวกเขาจึงใช้สัญลักษณ์ของดอกจำปาเป้นสิ่งสื่อสารถึงกันในยามเหงาและคิดถึงบ้าน เป็นบทเพลงที่คงเสน่ห์ทุกครั้งเมื่อเดินทางผ่านลาว ทุกครั้งต้องมีการขอฟังเพลงนี้เป็นลำดับต้นๆ รองจากไทดำรำพัน ที่เล่าถึงการสูญเสียดินแดน จากสงครามเช่นกัน สงครามทางความคิดและการปกครอง...15ปีที่ไตเฮาเสียแดนดิน เจิญกันไป..........เมืองเฮาเพแสนเสียดายสูเจ้าเปิ่นลา.....เฮือนเคยอยู่อู่เคยนอนต้องจรจำลา.......หลายคนคงรู้จักเพลงเหล่านี้ดี

ป่าไพรเขียวขจี ที่อุดมไชย หากมีเวลาว่างๆ ผมจะแบกเป้ไปนอนที่เมืองนี้เพื่อชมความงามของวิถีแบบลาว แนะนำว่าที่นี่น่าอยู่น่าเที่ยวกว่าหลวงพระบางหรือเวียงจันทน์ หลายเท่า เพราะเราสามารถนั่งรถข้ามไปจีบสาวจีนแบบหม๋วยๆๆไปไม่อยากเพราะจากอุดมไชยแค่ไมกี่หลักก็ถึงเมืองโมฮั่นของจีน ที่ค่อนข้างเจริญกว่าลาวหลายเท่าแม้จะห่างกันแค่พรมแดนกั้น 2 กม.เท่านั้น แถมการเข้าไปจีนนั้นค่าใช้จ่ายต่อวันนั้นถูกกว่าการพักในลาวมาก

การเดินทางในลาวด้วยรถยนต์ ส่วนตัวนั้นสดวกกว่าเราไปรอรถโดยสารในลาวเพราะ การขนส่งในลาวนั้นยังล้าหลังมากรถมีจำกัด แถมเป็นรถแบบ6ล้อที่ขับในป่าทั้งนั้น ถนนหนทางไม่ดี การนำรถไปเองทำให้การเดินทางไปถึงชายแดนเวียดนามนั้นใช้เวลา2วันก็ถึง แต่ถ้านั่งรถประทาง4วัน

เจ้าปา(ปาเจโร่)ออกอาการเน่าให้เห็นเป็นอาการเตือน คณะเดินทางว่า มันจะไปรอดต้องจอดในลาวไหมเนี๊ยะ เพราะเครื่องไม่ทำงาน แต่โชคดีที่คนขับเจ้าปาเป็นช่าง เอายาหม่องมาทาๆถูๆๆสักพักมันก็ฟื้น คำรามได้ พาพวกเรากะเตงๆๆๆในลาวได้ แต่ทุกคนเริมหวั่นใจหากมันสลบกลางเขาเราจะทำอย่างไรกับเจ้าร่างบึ๊กสีน้ำเงินตัวนี้ อาจต้องลากกันขึ้นเขาลงเขา นั่นเป็นเรื่องใหญ่

ช่วงเช้าตรู่ใน อุดมไชยเราจะเดินทางต่อไปหนองเขียวโดยกางแผนที่ ว่าเราจะไปที่หนองเขียวหากค่ำที่นั่นเราจะหยุดพักที่หนองเขียว แต่ถ้าเรายังเดินทางต่อได้เราจะตีตั๋วยาวไปที่ซำเหนือ ชายแดนลาวที่ใกล้เวียดนามที่สุด ความจริงน้ำมันที่เราเติมจากเชียงของไปนั้นยังมีอยู่เกือบเต็มถัง ประมาณ3ขีด แต่เราไม่สามารถทราบล่วงหน้าว่าหนทางจะยาวไกลขึ้นเขาเท่าไร แล้วข้างหน้ามีน้ำมันให้หรือเปล่า เราจึงเติม กาซ่อม (น้ำมันดีเซล)เต็มถังทุกคน อุดมไชยที่ผมบอกว่าบรรยากาศน่าท่องเที่ยวมีสภาพอย่างนี้เป็นเมืองที่อาจจะใกล้เคียงกับลำพูนแต่ไม่เจริญเท่าลำพูนของเรา แต่ก็ถือว่าไม่ขี้เหร่นักสำหรับที่นี่ เรื่องที่พัก อาหารการกิน บรรยากาศในเมือง

กล้องแคนนอน 60d

2010-11-18T14:29:00.002+07:00

VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม 3

2010-11-02T10:52:00.000+07:00

VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม 3 บันทึกการเดินทางแบบคาราวานรถยนต์ช่วงที่3

VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม2

2010-10-29T13:59:00.000+07:00

CARAVAN THAI- LAOS- VIETNAM 2 VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม2

VDO คาราวานรถยนต์ไทยลาวเวียดนาม1

2010-10-26T14:44:00.001+07:00

VDO CARAVAN CAR THAI-LAOS-VIETNAM วิดีโออัพเดทใหม่ คาราวานรถยนต์ช่วงที่1จากเชียงใหม่ ลาว (ห้วยทราย)การเดินทางในช่วงที่ 2 เป็นการเดินทางที่เริ่มต้นที่ฝั่งลาว โดยการนำรถขึ้นจากแพ แล้วแจ้งเข้าลาว เสียภาษีนำรถเข้าลาว เอกสารต่างๆไม่ยุ่งยากอย่างที่คิด การเดินทางในลาวอาจจะต้องปรับตัวบ้างแต่พอพ้นตัวเมืองแล้วถนนโล่ง ไม่ลำบากสำหรับท่านที่อยากเดินทางแบบคาราวานหรือต้องการข้อมูลเพิ่มก็เมล์มาถามไถ่กันได้ครับ ยินดีให้ข้อมูลสำหรับคนรักการเดินทาง

คาราวานรถยนต์ ตอนที่5

2010-10-14T10:48:00.003+07:00

ห้องพักที่อุดมคำ ลักษณะถือว่าคุณภาพใช้ได้ในเมืองระดับนี้ และพวกเราไม่ได้เน้นอะไรมากมายเพียงแค่ผ่านมาเพื่อเดินทางต่อในวันพรุ่งนี้ พวกเราใช้สูตรในการนัดหมาย คือ 4-5-6 นั่นหมายความว่าให้ทุกคนตื่นตี4ทำธุรส่วนตัวให้เรียบร้อย ตี 5 เจอกันเตรียมรถเชครถ รับประทานอาหารง่ายๆพร้อมกัน 6โมงเช้าทุกคนขึ้นรถเดินทางเวลา6โมงเช้า และคืนแรกในลาวที่อุดมไชย ก็ผ่านพ้นไปท่ามกลางสายฝนที่โปรยมาให้ชุ่มฉ่ำ

อากาศยามเช้าที่เมืองอุดมไชย สดชื่นเป็นเมืองที่มีธรรมชาติสวยงามป่าเขียวหมอกงาม เสียดายผมไม่มีเวลาให้เมืองนี้ในทริปนี้ คิดว่าโอกาสหน้าคงจะต้องชวนเพื่อนๆมาพักและท่องเที่ยวที่อุดมไชยอย่างแน่นอน ท่านใดสนใจเดินทางแบบนี้อีเมล์มาคุยกับผมได้ครับหรือต้องการข้อมูลเพิ่มเติมผมมีให้ไม่กั๊ก แน่นอน ที่อุดมไชยก่อนการเดินทางออกจากตัวเมืองเริ่มล่อแววไม่ค่อยดี เพราะรถมิตซูปาเจโร่ พี่เหน่งอาการเริ่มงอแง สตาร์ทไม่ติด แต่พี่เหน่งเป็นช่างเลยบอกว่าเด็กๆ ขบวนของเราจึงจอดเรียงแถวรอพี่เหน่งซ่อมรถ คนอื่นๆก็เดินชมวิว ถ่ายรูปกันสนุกสนาน

เพลงข้าราชการไทย เพลงจำขึ้นใจ

คาราวานรถยนต์ เชียงใหม่สู๋ซาปา(ตอนที่4อุดมไชย)

2010-10-11T13:26:00.001+07:00

ออกจากปั้มน้ำมันเราต้องเจอกับถนนที่วัดใจสงสารรถเพราะถนนกำลังสร้างมีทั้งฝุ่นและหินก้อนโตๆๆทีมแรกเร่งทำเวลาแต่ต้องเจอปัญหาที่เหมือนเราเดินทางลำพังเพราะไม่อาจขับตามกันเป็นคาราวานได้ เพราะสภาพฝุ่นที่ไม่สามารถมองเห็นทาง ต้องรอให้ฝุ่นคันหน้าจางไปบ้างจึงตะลุยตาม ก็มีบางคันเสียงขับตามเหมือนตาบอดมองแค่ไปท้ายคันหน้า ผมตามในช่วงแรกๆแต่ต้องยกเลิกยอมขับคันเดียวโดดๆกลางป่าเพราะก้อนหินจากรถคันหน้าที่ใช้ยางแบบมัดนั้น ขุดก้อนหินกระเด็นกลัวกระจกหน้าแตก จึงกลายเป็นผมและพี่เบิ้มเท่านั้นที่รั้งท้ายห่างคันอื่นเน้นความปลอดภัย แต่ปัญหาคือกลัวหลงทางกับกลุ่มแรกๆ

กว่าจะไล่ตามทันเล่นเอาเหนื่อย ถนนก็โค้งมากขึ้นเขา เรียกว่าเสี่ยงมากกับการชนกับรถชาวลาวในยามค่ำ มาถึงอุดมไชยต้องขับรถหาโรงแรมเพราะโรงแรมเต็มจึงได้มาพักอุดมคำ ประมาณหนึ่งทุ่ม ไม่มีเวลาชมเมือง

ก็จัดการที่พักเสร็จ ขับรถไปทานอาหารในเมืองอุดมไชย

โรงแรมอยู่กลางเมืองบรรยากาศน่าพักใช้ได้ครับที่เมืองอุดมไชย

คาราวานรถยนต์ เชียงใหม่สู๋ซาปา(ตอนที่3เริ่มการเดินทางในลาว)

2010-10-04T08:49:00.002+07:00

เริ่มเวลาเดินทางจากแขวงบ่อแก้วกว่าเอกสารจะผ่านก็เกือบ11โมงกว่าๆไปแล้ว และส่วนหนึ่งที่เราเสียเวลาอยู่เพราะมัวแต่สาละวนอยู่กัยซิมโทรศัพท์ในลาว เพราะการเดินทางของเราในครั้งนี้วิทยุสื่อสารมีไม่ครบทุกคัน เลยใช้ซิมลาวแล้วโทรศัพท์หากันดีกว่า ซิมลาวราคา40บาทไทยและใช้โทรมาเมืองไทยถูกกว่า ราคาค่าโทรศัพท์ในลาวถูกกว่าบ้านเราแถมเป็นระบบสามจีตั้งนานแล้ว บ้านเราเรื่องนี้ล้าหลังมาก และที่ลาวนั้นดีกว่าบ้านเราเพราะสัญญานโทรศัพท์บนป่าบนดอยก็มีสัญญาน เพียงแค่เราขับรถไปถึงหมู่บ้านที่อยู่บนดอยที่เป็นชุมชนชาวลาวจริงๆ ไม่ใช่กลุ่มม้งที่อยู่ตามหมู่บ้านข้างทางนะครับ รับรองว่าโทรถึงกันได้ ค่อนข้างสดวก ถ้าเป็นบ้านเราขึ้นดอยหายจ้อยไปเลยสัญญาน

บ่ายแก่ๆแต่ไม่แก่จนหัวหงอก คาราวานของเราก็มาถึงร้านอาหารบ้านน้ำฟ้า เป็นร้านอาหารที่เมื่อครั้งผมเดินทางผ่านเส้นทางนี้โดยการแบกเป้ไปจีนนั้น ร้านอาหารน้ำฟ้ายังไม่เปิดขายอาหารมีเพียงร้านขายน้ำกระป๋องใส่ตู้แช่ไม่กี่กระป๋องแต่สองปีให้หลังร้านน้ำฟ้าเป็นร้านอาหารที่อยู่ถูกที่ถูกเวลาเรียกว่ามาถึงจุดนี้อาการหิวอาหารจะเกิดขึ้น เพราะถ้ามาจากด่านบ่อเต็นมาถึงที่นี่ก็บ่ายๆ มาจากบ่อแก้วถึงที่นี่เกือบเที่ยง ถ้ามาแต่เช้าหน่อย ร้านอาหารอยู่ในจุดที่คนเดินทางอยากพักรถพักคนเนื่องจากถนนในลาวโค้งมากถึงมากๆๆๆ ผมถามผู้รู้บางท่านที่อยู่ในโครงการรับเหมาสร้างทางเขาบอกเป็นนัยๆๆว่าถนนในลาวนั้นคนไทยรับก่อสร้าง แต่ลาวไม่มีเงินค่าทำทาง จึงตกลงแลกสัมปทานว่าไทยสร้างทางแลกกับไม้ในลาวต้นไม้ที่ตัดออกนั่นคือค่าก่อสร้าง ได้การหละต้นไม้ใหญ่ๆอยู่ตรงไหนคนสำรวลจะส่องกล้องไปทันทีถนนจึงโค้งเข้าหาแนวต้นไม้ที่จะแปรรูปเป็นเม็ดเงินมหาศาล ถนนจึงโค้งตามหาต้นไม้

ที่ร้านอาหารน้ำฟ้า ส่วนหนึ่งต้องระวังในวันกลับเพราะถ้ามาจากหลวงน้ำทากลับไทยนั้นช่วงเช้าจะมาด่านตำรวจลาวตั้งด่านอยู่นะครับ แต่ทหารลาวที่นี่ก็เป็นมิตดีครับ แต่ระวังไว้หน่อยก็ดี

อาหารของเราไม่ยุ่งยาก เพราะห่อข้าวเหนียวมาจากเมืองไทย น้ำพริกแดงของกินคนเมือง ไปถึงร้านก็สั่งไก่สักตัวสับๆๆๆแบ่งกันเพื่อทำเวลาเดินทางต่อ เพราะกำหนดที่วางไว้อาจคลาดเคลื่อน

ที่ร้านน้ำฟ้าอาหารแนะนำที่ขึ้นชื่อคือหมูป่าเพราะที่นี่ของป่ามีมากมาย ด้วยสภาพบ้านเมืองที่อยู่ในป่าเขาจึงสบายมากกับการหาของป่ามาจำหน่ายนักเดินทาง

รถโดยสารจากเมืองล้าของจีน ที่อยู่ห่างจากด่านบ่เต็นเพียง60กม.วิ่งไปถึงบ่แก้วสำหรับท่านที่จะแบกเป้ไปจีนนั้นสามารถนั่งรถจากบ่อแก้วเข้าเมืองหล้าของจีนได้เลยนะครับ พักเมืองหล้าหนึ่งคืนแล้วค่อยนั่งรถอีก90กม.ก็ถึง 12ปันนา (ท่านสามารถอ่านเรื่องการเดินทางแบกเป้ไม่มีไกด์ไปจีนที่ผมบันทึกไว้ได้ในบล็อกนี้ได้ แต่ต้องค้นหาหน่อยนะครับเพราะเขียนไว้นานแล้ว)

หลังจากอิ่มหนำสำราญคาราวานของเราก็ออกเดินทางกันต่อ บนถนนสายR3 เพื่อจะผ่านเมืองหลวงน้ำทาไปยังแขวงอุดมไชยเราต้องเร่งและทำเวลาเพื่อให้ถึงก่อนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า เนื่องจากเราไม่มั่นใจในถนนสายข้างหน้าว่าจะหนักหนาสาหัสเพียงใด

เกือบห้าโมงเรามาถึงบ้านนาเตย ทางแยกไปจีน กับหลวงพระบาง เวลาในลาวจะมีสองอย่างนะครับ ในแขวงอุดมไชยกับหลวงน้ำทาใช้เวลาเดียวกับจีนเพราะอยู่ติดชายแดนจีน เวลาเลยเร็วกว่าบ้านเราหนึ่งชั่วโมง ส่วนแขวงอื่นๆนั้นใช้เวลาเดียวกับไทย

เราเร่งเวลากันเพื่อไม่ให้มืดค่ำเกินไปแต่ก็ทำเวลาได้ไม่มากนักเพราะถนนในลาวช่วงนี้ไม่ดีเพราะถนนเสียหายจากรถบรรทุกแร่ สภาพถนนจากปั้มน้ำมันแรกที่เราจอดเติมให้เต็มถัง รถแต่ละคันทำเวลาอย่างเร็วได้แค่30กม.ต่อชั่วโมง ถนนบางช่วงเรียบเราเร่งเต็มที่แต่จู่ทางข้างหน้าจะเป็นลูกรังโดยไม่มีป้ายเตือน ถนนไถลได้ง่าย ผมเลยใช้การขับเคลื่อนแบบสี่ล้อแทนทำให้การควบคุมรถดีขึ้นอย่างทันตาเห็น

การขับรถในลาวเราต้องเปิดไฟหน้าตลอดแม้กลางวันเพื่อขอทาง

น้ำมันที่ลาวจะแพงกว่าไทย ท่านที่เดินทางแล้วเติมน้ำมันในลาว หมดกังวลว่าน้ำมันไม่เหมือนบ้านเรา เพราะความจริงลาวสั่งซื้อน้ำมันจากไทยทั้งหมด โดยจะมีรถน้ำมันจากไทยวิ่งไปส่งทุกวันค่าน้ำมันจึงมาตรฐานแบบเดียวกับไทย แต่บวกค่าขนส่งเลยแพงขึ้น

ป้ายห้องน้ำป้อจายของลาว

มีบริการโหลดเพลงด้วยเด้อ

ถนนจากนี้เป็นอย่างนี้และแย่กว่านี้ ขึ้นเขาตลอด การขับรถเลนส์ขวาแต่พวงมาลัยขวานั้นค่อนข้างลำบากบางทีคนขับจะไม่เห็นไหล่ทาง บางครั้งพ้นโค้งจะเจอรถลาวสวนมา ค่อนข้างหวาดเสียว เพราะคนลาวเหมือนเมืองไทย บ้านเราขับรถเลนส์ซ้ายแต่มักวิ่งขวา ที่ลาวขับรถเลนส์ขวาแต่มักวิ่งเลนส์ซ้ายประจำทำให้จะจ๊ะเอ๋กับเราบ่อยๆ

พอมืดลงทำให้การขับรถง่ายกว่ากลางวัน เพราะแสงไฟหน้ารถในยามค่ำคืนทำให้เราทราบว่ามีรถวิ่งสวนมา จึงทำให้เวลากลางคืนพวกเราจะขับรถเลนส์ซ้ายแทน การเข้าโค้งปลอดภัยกว่าพอเห็นลำแสงไฟรถสวนมาเราต้องท่องว่าหักเลนส์ขวาเท่านั้น

คาราวานรถยนต์ เชียงใหม่สู๋ซาปา(ตอนที่2บ่อแก้ว-หลวงน้ำทา)

2010-09-30T18:40:00.002+07:00

รถแต่ละคันทยอยขึ้นฝั่งลาว เราต้องแจ้งรถเข้าที่ลาวให้เรียบร้อย ทั้งภาษี เอกสารทุกอย่างต้องอยู่ครบนะครับ เมื่อรถถึงฝั่งลาวจะไม่มีใครมาบอกว่าไปชำระภาษีทั้งสิ้น เราต้องรู้เองหากเราไม่ชำระหรือชำระแล้วเอกสารไม่อยู่ วันกลับรับรองมีปัญหาแน่ เพราะท่านจะไม่สามารถนำรถกลับบ้านได้

จุดเสียภาษีอยู่ด้านบนเลยป้ายขึ้นไป

หลังจากนั้นเราก็เอารถไปจอดตั้งลำไว้เพื่อให้คนไปทำเอกสารเข้าลาวให้เรียบร้อย อย่าลืมนะครับรถวิ่งเลนส์ขวานะจะบอกให้

แล้วเราจะต้องขับตามกันแบบคาราวาน ตามหมายเลขรถ ผมต้องขับตามหลังรถสีขาวของพี่อ้อมและพี่ต้อม (หมายเลข4) ส่วนผมหมายเลข5 มีรถปาเจโร่(หมายเลข6)เฮียเบิ้มแห่งเบเกอรี่มังกรทอง หาซื้อได้ที่เซเว่นอิเลเว่น(ขอค่าโฆษณาด้วยนะเฮีย)

จัดการเรื่องเอกสารเรียบร้อย ก็เตรียมรวยกันอีกครั้งกับการแลกเงินกีบของลาวนับเงินเป็นแสนๆๆๆๆจากซ้ายเฮียช้างแห่งโคราช ตามด้วยหนูเบ๊นท์ (ท่านรองวิเชียร)ท่านรองผู้กำกับตำรวจ สน.บ้านธิ พี่อ้อยผู้ชวนผมลุยคาราวาน ดต.สนัน และหนูหลิน คนนำทางให้ผม

นี่ไงเศรษฐีใหม่ของเรา คนหลับรถ ไม่ใช่คนขับรถนะครับ อย่าสับสน

ส่วนคนขับรถอยู่นี่ครับ

หลังจากนั้นเกือบ11โมงเราจึงได้เคลื่อนกำลังพลบุกลาวกัน โดยเป้าหมายแรกคือหลวงน้ำทา เส้นทางนี้ผมค่อนข้างชำนาญเพราะเคยแบกเป้ไปลี่เจียงมาหลายรอบ จึงไม่ตื่นเต้นสักเท่าใด เพราะรู้ว่าถนนช่วงแรกๆพังแล้วเพราะมีรถบรรทุกแร่วิ่งผ่านทำให้ถนนช่วงนี้พังเสียแล้ว ยกเว้นถนนจากหลวงน้ำทาไปบ่อเต็นยังแจ่มอยู่

หมายเลข5 พี่อ้อม เป็นคนควบคุมรถ พี่ต้อมคนควบคุมคนขับรถ ปิดท้ายรถเฮียเบิ้มผู้ผ่านการขับรถแรลลี่มาแล้ว หมายเลข6

ส่วนผมผ่านการเดินทางแบบแบกเป้ไปต่างประเทศและขับรถเข้าป่าเข้าดงมาทั่วเมืองไทย อยู่ที่5เป็นน้องเล็กสุดในทีมคาราวานครั้งนี้ กับเจ้ามิตซูบิชิ ไทรทัน4x4

เพลงเราสองสามคน ของวสันต์ อัสนี ในภาพยนต์เรื่อง เราสองสามคน

คาราวานรถยนต์ เชียงใหม่สู๋ซาปา(ตอนที่1 เชียงใหม่บ่อแก้ว)

2010-09-29T16:59:00.008+07:00

การเดินทางด้วยรถยนต์แบบคาราวานดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายแต่ก็ไม่ง่ายเสียที่เดียว หรือยุ่งยากก็ไม่ยุ่งยากมากนักขึ้นอยู่กับการจัดการ ส่วนความยากในการเดินทางคือการรวมสมาชิกที่จะร่วมคาราวานนั้นแหละคือปัญหาเพราะบางครั้งคนจะไปด้วยไม่แน่ใจไม่กล้า ไม่มั่นใจในหัวหน้าทีมที่บางครั้งอาจเป็นครั้งแรกแต่นั่นไม่สำคัญเท่าใจ ถ้าทุกคนเป็นนำหนึ่งใจเดียวปัญหามีไว้แก้ไข การหลงทางให้ถือเป็นกำไรเท่านั้นก็จะทำให้สนุกกับการเดินทาง แต่ภาระกิจหัวหน้าทีมต้อระวังมากเรื่องกำหนดเวลา ไปและกลับผู้นำทางต้องกลับให้ตรงเวลาเพราะหากเวลายืดออกไปผลที่ตามมาจะทำให้กระทบกับหน้าที่การงานรวมทั้งผู้ที่รออยู่บ้านอาการเป็นห่วงวิตกจะตามมา

การเดินทางแบบคาราวานรถยนต์ครั้งนี้ผมเตรียมตัวล่วงหน้าไม่ถึงสิบวันเพราะทราบข่าว แบบจวนตัวแต่ตัดสินใจว่าร่วมทีมไปด้วย การเดินทางครั้งนี้เป็นการชักชวนกันไปในกลุ่มชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพเชียงใหม่ ที่จริงผมไม่รู้จักใครในชมรมจักรยานนี้มาก่อน แต่ทราบข่าวจากพี่ร่วมงานจึงติดต่อเข้าไป ต้องขอบคุณทางชมรมที่ให้ร่วมทีมไปด้วย วันไปเราเดินทางกันไปหกคัน ผมเป็นน้องเล็กอยู่ลำดับที่ห้าตามด้วยปาเจโร่ มีวิทยุสื่อสารรั้งท้าย

วันแรกการเดินทางรถร่วมทีมจากเชียงใหม่จำนวนห้าคันเดินทางล่วงหน้าไปที่เชียงของ พักที่ตำมิละหนึ่งคืนเพื่อรอผมที่จะเดินทางกลางคืนผมจะไปร่วมทีมในรุ่งเช้า ผมต้องอดนอนไปถึงเช้าแล้วขับรถต่อไปอีกหนึ่งวันเพื่อจะไปถึงเมืองอุดมไชย ผมขับรถผ่านสายฝนที่ตกหนักทั้งคืนตลอดทางจากเชียงใหม่ถึงเชียงของ

การเดินทางมีการวางแผนเอาไว้โดยนำรถข้ามโขงไปยังแขวงบ่อแก้วของลาวที่อยู่ตรงข้ามเชียงของบ้านเราหลังจากนั้นจะขับรถไปที่หลวงน้ำทาแล้วตียาวไปถึงอุดมไชยและพักที่นี่รุ่งเช้าจะขับรถไปที่ซำเหนือของลาว พักหนึ่งคืน วันถัดไปข้ามด่านลาวที่ด่านน้ำโสยเข้าด่านนาแมวเวียดนามไปต่อที่เดียนเบียนฟูเข้าสู่ซาปา คือแผนการที่กำหนดเอาไว้ ซึ่งตรงกับที่ผมวางแผนเอาไว้เช่นกันแต่ผมเตรียมไว้อีกแผนคือเข้าอุดมไชยตัดเข้าพงสาลีเข้าเวียดนาม แต่แผนนี้ผมไม่ได้นำมาใช้เพราะผู้นำทางเขาวางแผนกันไว้ก่อนแล้ว แต่มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดแผนของผมได้ถูกนำมาใช้ในวันเดินทางกลับ

เราเสียเวลาอยู่ที่เชียงของเพราะรอเอกสารของแต่ละคน จากกำหนดเดิมแปดโมงเช้าเราต้องนำรถลงแพข้ามแม่น้ำโขง กว่าเราจะล้อหมุนกันได้ก็เกือบเก้าโมงกว่าๆ

ความล่าช้าเกิดจากรถมิตซูบิชิ ปาเจโร่สีขาวของพี่อ้อมเกิดยางซึมที่ขอบล้อจึงต้องรอยางที่สั่งจากร้านให้เอามาส่งทำให้ใช้เวลาช่วงนี้นาน

เมื่อทุกอย่างพร้อมขบวนคาราวานของเราก็ไปรวมกันที่ชายโขงเชคเอกสารทั้งรถและคน การนำรถเข้าลาวเราต้องไปทำพลาสปอร์ตรถเล่มสีม่วง จะได้อักษรตัว T สองแผ่นเป็นสติกเกอร์ติดรถเพื่อบอกว่าเป็นรถของไทย รวมทั้งหมายเลขทะเบียนรถแบบสากล ก่อนจะทำพลาสปอร์ตรถท่านที่ใช้ใบขับขี่รุ่นเก่าเป็นกระดาษควรไปเปลี่ยนเป็นแบบพลาสติกเพื่อความง่ายในการทำพลาสปอร์ตรถ ไปทำที่ขนส่งของรถคันนั้นๆนะครับ

พลาสปอร์ตรถสามวันก็ได้แล้วครับ 250บาทต่อปี (สองร้อยบาทเป็นค่าทะเบียนรถแบบเหล็กอักษรสากล)ปีต่อไปเสียปีละ50บาท มีอายุปีต่อปี เอกสารที่ต้องใช้มีทะเบียนรถ(รถต้องไม่ติดไฟแนนท์ ถ้าผ่อนไม่หมดต้องขออนุญาตจากไฟแนนท์ก่อน ค่อนข้างยุ่งยากครับ

กรอกเอกสารออกจากไทย เข้าลาว แจ้งเสียภาษีรถที่ด่านศุลกากรทั้งไทยและลาว เอกสารทุกอย่างต้องเก็บไว้ให้ดี และให้ครบถ้วน รวมทั้งทำประกันภัยผู้โดยสาร ผู้ควบคุมรถ เอกสารรถยนต์สำคัญมากหามหายเพราะไม่เช่นนั้นจะนำรถกลับบ้านไม่ได้ ถึงท่านนำรถกลับมาฝั่งไทยได้แต่รถของท่านจะกลายเป็นรถเถื่อนที่แอบนำมาจากลาวมาใช้ในไทยเพราะไม่ได้แจ้งภาษีจากลาว ต้องระวังให้ดี การไปด้วยตัวเองเอกสารทุกอย่างเราต้องทำเอง ไม่เหมือนไปกับทีมที่จัดและบริการทั้งหมดให้เราแต่ต้องเสียค่าใช้จ่ายสูง

การทำเรื่องหรือเอกสารนำรถไปลาวไม่ยุกยากครับไปที่ด่านเชียงของเจ้าหน้าที่บริการดี ผมมีโอกาสคุยกับนายด่านวันกลับเขาบอกว่าถ้ามาแบบคาราวานให้ติดต่อล่วงหน้าทำเอกสารได้เลยเขาจะทำหนังสือออกให้วันเดินทางจะได้ไม่ต้องรอด่านแปดโมง ในกรณีอย่างนี้สามารถออกจากด่านได้ก่อนเจ็ดโมง นี่คือคำบอกจากด่านไทย

ลีลาช่างภาพประจำทริปของเราอีกหนึ่งท่าน มาดมั่นไม่เบา(น้ำหนักตัวนะ)

การเดินทางครั้งนี้มีรถร่วมทีมหกคัน จึงทำให้ค่านำรถลงแพตกคันละหนึ่งพันบาทเพราะเจ้าของแพเขาคิดค่าแพต่อเที่ยวเจ็ดพันบาท รวมกับคนอื่นอีกหนึ่งคันก็ครบจำนวน

สมาชิกที่ร่วมเดินทางมีฉายาเป็นเสือทั้งนั้น เพราะใช้จักรยานเสือภูเขาในชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพเชียงใหม่ โดยการนำทีมโดยท่านรองผู้กำกับวิเชียร สถานีตำรวจบ้านธิ(เสื้อลายน้ำตาลดำ ฉายาหนูเบ๊นท์)ของเหล่าเสือทั้งหลาย ส่วนเสื้อสีเขียวนั้นมาจากภูเก็ต มาพบกันบนแพก็เลยร่วมเดินทางด้วยกัน เสื้อขาวยืนถือกล้อง พี่อ้อม หนึ่งในผู้นำทางสะพายกล้องนั้นเฮียเหน่ง ผู้มีบทบาทมากในการดูแลรถในการเดินทางหล่อนชอบโชว์ขาขาวในยามค่ำคืนฮิๆๆๆๆ

เบื้องหน้าคือแพที่ผมต้องนำรถลงไปเพื่อข้ามไปฝั่งลาว คนนำทางและหลับประจำรถของผมกำลังออกคำสั่งให้แพมาเทียบท่า

เรานัดหมายกันสองคน ใส่เสื้อประกาศให้รู้ว่าเราคนไทย เราต้องใส่เสื้อชาติไทย

ผมกำลังขับรถลงแพเพื่อข้ามไปฝั่งลาว

ลุงแฝดผู้ชื่นชอบการถ่ายภาพ

ถ่ายรูปเป็นที่ระทึกเอ๊ยระลึกหลังจากจอดรถบนแพเรียบร้อยแล้วอีกไม่นานก็ขึ้นฝั่งตะลุยเมืองลาวก่อนที่จะไปเวียดนาม

หยวนหยาง2

2010-08-31T17:44:00.003+07:00

หยวนหยางที่ผมเดินทางมาถึงในค่ำคืนที่หนาวเน็บแต่ก็ได้รับไมตรีอย่างดีจากชาวจีนอย่างคุณหยางที่ผมเพิ่งรู้จักพาไปหาที่พักและเลี้ยงข้าว แต่การไปทานอาหารนั้นผมค่อนข้างระวังตัวเพราะไม่แน่ใจว่าเพื่อนใหม่ที่แปลกหน้านั้นไว้ใจได้แค่ไหน แต่ที่ผมอุ่นใจอยู่อย่างคือเพื่อนใหม่คนนี้ไม่ได้มาตีสนิทผมอย่างนักตัมตุ๋น แต่เป็นการทักทายช่วยเหลือระหว่างทางที่ผมเองเป็นคนเลือกผูกมิตรกับเขา แต่ถึงวันนี้เหตุการณ์ผ่านไปคุณหยางเป็นคนดีคนหนึ่งในแผ่นดินจีนที่กว้างใหญ่ที่แนะนำและสื่อสารอะไรได้เข้าใจ อาหารค่ำคืนนี้คุณหยางก็เลี้ยงอาหารเรา อีกต่างหาก ความจริงผมเป็นฝ่ายขอร้องที่จะเลี้ยงคุณหยางแต่คุณหยางไม่ยอม ผมเลยขอบคุณไว้ที่นี้แม้คุณหยางจะไม่อาจรับทราบ แต่ถ้าคุณหยางเปิดมาเจอภาพคุณหยางจะได้นึกออกว่าเขาเคยช่วยเหลือการเดินทางของผมที่หยวนหยาง

คุณหยางมิตรใหม่ที่ผมได้รับสิ่งดีๆจากการเดินทางแบบแบกเป้ไปเรื่อยๆ โดยการตั้งเป้าหมายไว้หลวมๆในการท่องเที่ยวของผม คือการไปอย่างนี้ต้องปรับเปลี่ยนแผนการเดินทางบางครั้งอาจหาข้อมูลไว้อย่างดีว่าจะเดินทางตามที่มีหลายคนบอกไว้ แต่บางครั้งมันก็ไม่สามารถเดินตามรอยคนอื่นได้ทุกย่างก้าวเสมอไป เช่นการไปครั้งนี้มีหลายคนเดินทางมาจากเวียดนามแล้วมาที่หวนหยาง เวลากลับก็ไปที่คุนหมิงแล้วย้อนเข้าสิบสองปันนาก่อนมาเมืองหล้าเข้าลาวกลับบ้านเรา แต่ผมมีเส้นทางกลับบ้านที่ใกล้และง่ายกว่านั้น ถือว่าเส้นทางกลับเส้นนี้ผมอาจจะเป็นคนแรกๆ(อาจมีคนอื่นที่ทราบแต่ไม่ได้มาเล่ามาบอกผมเลยโมเมว่า เป็นโคลัมบัส เดินทางคนแรก ฮิๆๆๆ)

เส้นทางกลับที่ว่านั้นน่าสนใจหรือไม่ลองตามอ่านให้จบนะครับ ผมจะบอกแบบไม่มีกั๊กๆๆๆๆ

อออาหารค่ำในเมืองเล็กๆที่มีอยู่จุดเดียวในหยวนหยางคืนนี้ อาหารร้อนๆเพราะป้องกันเรื่องความปลอดภัยและที่แปลกมากคือไข่เยี่ยวหม้า ที่ใสและสวยมากๆที่สำคัญคือไม่มีกลิ่นฉุน เป็นการทำที่ผมอยากได้สูตรมาทำแต่ไม่รู้จะถามใครจะถามคุณหยางก็พูดไม่ได้ว่าจะถามว่าอย่างไรดี

นาขั้นบันไดที่หยวนหยาง

2010-08-16T10:36:00.004+07:00

การเดินทางที่ประหยัดแต่นั่งรถนานหน่อยเป็นอีกหนึ่งทางเลือกโดยผมเดินทางโดยรถยนต์จากเชียงใหม่ เชียงราย ผ่านลาวที่ด่านเชียงของ ข้ามแม่น้ำโขงขึ้นรถลาวไปที่ด่านบ่อเต็นก่อนเข้าสู่ชายแดนจีนที่ด่านโม๋ฮันหรือบ่อหานของจีน ด้วยเวลาการเดินทาง จากเชียงใหม่เที่ยงคืนถึง12ปันนาเวลา4ทุ่มอีกวันแล้วเดินทางไปคุนหมิงอีก9ชั่วโมง หากท่านอยากเดินทางแบบไม่หยุดพักก็ใช้วิธี เดินทางเข้าเวียงจันทน์ของลาวแล้วนั่งรถทัวรืเวียงจันทน์คุนหมิงอีก2วัน อะอ๋าไหวไหมถ้าไหวไปโลดครับ ค่ารถเวียงจันทน์ คุนหมิง1500บาทเท่านั้นเอง

จับพวกยอมยุ่งใส่รถจากเชียงใหม่ไปทิ้งไว้ที่คุนหมิง(เขาอยากชอปปิ้งกัน)ผมเลยแว๊บหนีไปหยวนหยางปล่อยเขาระบายเงินกู้ให้คนจีน(กู้เงินสหกรณ์มาเที่ยวงะ)ตามใจพวกเขา เพราะสาวๆเขาอยากจับจ่ายซื้อของผมเลยแบกเป้ไปหยวนหยางแบบงงๆว่าไปอย่างไรหนอ

แบกเป้เดินหาสถานีรถไปหยวนหยางโอแม่จ้าวคุนหมิงมันเมืองใหญ่จริงๆ เล่นเอาเรางงไปไหนแทบไม่เป็นแต่เมื่อไปแล้วขามีอยู่อย่างไรก็ต้องลุย

ออกจากสถานีรถที่มาถึงเพื่อไปอีกสถานีที่อยู่ไหนก็ไม่รู้ถามใครว่าหยวนหยางมีแต่คนส่ายหัวแล้วชี้ไปข้ามตึกไปหลายสิบตึก ทำเรางงเพราะสถานีนี้ไม่รู้ชื่อว่าสถานีอะไร ก้เดินโบกรถโดยสารไปเรื่อยๆ

เดินเลาะถนนไปเรื่อยเมื่อไหร่ก็ไม่ถึง โบกรถสองแถวเล็กให้ไปส่ง บอกสั้นๆว่าหยวนหยางคำเดียว กว่าจะไปถึงสถานีรถก้ปวดหัวระบ่มไปหลายตึบๆๆๆ

จนแล้วจนรอดก็มาถึงสถานีรถดดยสารที่หายากพอดูเพราะสถานีอยู่ด้านหลังตึกสูงที่บังจนมองไม่เห้นมีซอยเข้าไป ความจริงป้ายสูงบนฟ้ามองเห็น แต่เวรกรรมอ่านไม่ออก ถึงด้านในสถานีผมจัดการแบ่งเพื่อนๆคนที่จะชอปที่คุนหมิงก็แยกไป ใครจะไปหยวนหยางก็ตามผมไปปล้วนัดหมายกันไว้ว่าเราจะไม่กลับมาเจอกันที่คุนหมิงแต่ให้เพื่อนๆเดินทางไปรอที่สิบสองปันนาโรงแรมเดิมที่เคยพัก ส่วนผมจะเดินทางจาหหยวนหยางตัดเข้าสิบสองปันนาเช่นกัน แต่หารู้ไม่ว่าการเดินทางจากหยวนหยางจะเป็นเช่นไร ผมไปผจญภัย แต่เพื่อนๆกลับสนุกสนานกินดีนอนอิ่มที่คุนหมิง

สถานีรถโดยสารที่คุนหมิงคล้ายหมอชิตบ้านเรา ผมต้องมาขึ้นรถที่นี่เพื่อไปหยวนหยาง รถมีเที่ยวเดียวเสียด้วยสิครับ 10.00น.เวลาจีน(เร็วกว่าเรา1ชั่วโมง)

รถมากมาย ป้ายมากมีแต่ดีเน๊อะอ่านไม่ออก แล้วจะขึ้นคันไหนดีแน่เราเดินวนอยู่นานหลังจากซื้อตั๋วได้แล้ว เดินถือตั๋วถามคนไปทั่ว หยวนหยาง เขาก็ชี้ไปเราก้ไปตามที่เขาชี้ ไม่เห้นมีรถที่เราจะไปหยวนหยางเทียบตัวหนังสือจีนในตั๋วรถก็ไม่มีแล้วจะไปอย่างไรนี่

เดินวนไปถามคนอื่นก็ชี้มาที่เก่า

ปรากฏว่ารถยังไม่มาจอดเทียบ เฮ๋อที่ตรงนั้นเลยว่างเปล่าเล่นเอาใจเสียว่าโดนหลอกขายตั๋วแล้วรถออกไปก่อน

เมื่อรถมาจอดที่ช่องจอดรถ ผมจึงรีบขึ้นไปนั่งตามหมายเลขที่นั่ง ค่อยยังชั่วนึกว่าต้องออกอากานล้งเล้งแย่งที่นั่งเสียแล้ว

รถไปหยวนหยาง เมื่อขึ้นรถไปจะมีคนเดินมาขายข้าวโพดต้มและไข่ต้มหลายรอบจนรำคราญ แต่พอเดินทางจะรู้ว่าต้องขอบคุณแม่ค้าข้าวโพดต้มที่ผมซื้อเพราะตัดรำคราญ สุดท้ายผมต้องพึ่งไข่ต้มกับข้าวโพดไม่งั้นคงหิวแย่ เพราะเดินทางไกลมากจากหยวนหยาง10.00น.ถึงหยวนหยางเกือบทุ่มกว่าๆไม่มีจอดกินข้าวที่ไหน ยกเว้นจอดข้างทางซื้อของขบเคี้ยวเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ซื้อติดตัวไปได้ก็ดีขนมปังสักแถวก็ไม่เลวอย่าขี้เกียจถือเลยครับ

กว่ารถจะผ่านมหานครคุนหมิงที่รถติดมากๆไม่ต่างจาก กทม.พ้นในเมืองมาได้เกือบ11โมงครึ่งเพราะขยับได้ทีละนิดจนรถวิ่งออกนอกเมือง แล้วผ่านหมู่บ้านต่างๆแปลงผักกางมุ้งมุงหลังคาอีกหลายร้อยแปลงจนรถไปจอดรับผู้โดยสารระหว่างทางจึงลงไปยืดแข้งยืดขาบ้างนั่งมานานเกือบบ่ายโมงท้องก็หิว

คิวรถข้างทางมีร้านขายอาหารแต่ไม่กล้าเสี่ยง ดูไม่สะอาดยอมอด ผมได้เพื่อนใหม่ระหว่างเดินเล่นรอบๆรถผมพยายามทักทายด้วยการยิ้มให้เขา เขานึกว่าเป็นคนจีนเหมือนกัน คุยกับผมผมส่ายหัวบอกว่า ไท้กั๋ว(คนไทย)เขาเลยยิ้ม บอกว่าคนไทยสบายดี ผมเลยบอกว่าคนไทย สวัสดี ไม่ใช่สบายดี ถ้าสบายดีนั้นเป็นคนลาว คุนหยางบอกว่านับเลขไทยได้หนึ่ง สอง สาม ผมบอกว่าผมนับเลขจีนได้ ถึงสิบหลังจากนั้นเราก็คุยกันโดยผมพูดไทยแต่เขาพูดจีน แต่ก็แปลกครับเราเข้าใจซึ่งกันและกันได้อย่างไร ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ร้านอาหารข้างทางถ้าจะกินต้องยืนกินไม่มีโต๊ะนั่ง ผมยังคุยกับคุณหยาง คุณหยางเป็นนักธุรกิจจะไปที่หยวนหยาง คุณหยางเป็นคนฟูเจี้ยน เคยมากรุงเทพและแม่สายแต่พูดไทยไม่ได้ คุณหยางมีเพื่อนคนจีนมาขายของที่แม่สายจึงโทรศัพท์กลับมาแม่สายบอกว่าเจอคนไทยจะไปหยวนหยาง แต่เขาก็พูดไทยไม่ได้ คุนหยางยังบอกว่าที่พักที่กรุงเทพแพง เขาเคยเดินทางไปญี่ปุ่น ไทย ลาว มาเล ฮ่องกง เวียดนาม เขาเลยกลายเป็นเพื่อนผมตั้งแต่บัดนั้น ผมโชคดีอีกแล้วจากรอยยิ้มง่ายๆของผม

คุณยางเพื่อนใหม่ชาวจีนที่ผมรู้จักระหว่างทาง ผมโชคดีเพราะไปถึงหยวนหยางค่ำมากแล้วและที่นี่อยู่บนดอยที่สูงมากๆผมตั้งนั่งรถขึ้นดอยลูกแล้วลูกเล่าเพื่อไปชมนาขั้นบันได เพราะเวลานั้นอากาศหนาวเป็นบ้าที่หยวนหยางเมืองเล็กๆแสงสว่างไม่ค่อยมี รถจอดข้างทางที่เรียกว่าท่ารถหมู่บ้านก็ว่าได้คล้ายๆตลาดหมู่บ้านที่รถวิ่งผ่านเท่านั้น ที่พักโรงแรมหรูๆหายากมาก ผมเห็นอยู่ที่เดียวใกล้ๆที่ผมพักจากการแนะนำของคุนหยาง ที่พักที่นี่ตลอด ที่พักคืนละ 50บาท(ราคานี้จริงๆ)ถ้าจะอาบน้ำเสียเพิ่ม5หยวนต่อครั้ง เป็นบ้านที่แบ่งเป็นห้องพัก

รางวัลคนทำสารคดี

2010-08-11T10:30:00.004+07:00

การเขียนสารคดี บางครั้งบางคนสนใจอยากเขียนหนังสือหรือเรื่องราวบางสิ่งบางอย่างแต่มักมีคำถามว่าจะเขียนอะไร เขียนเรื่องอะไร สารคดีต่างจากการเขียนข่าว นิยาย สารคดี ในคำก้บอกอยู่แล้วหากเราแยกคำออกมา สาระ คือเรื่องที่เป็นประโยชน์ คละ คือการนำมาผสมกับคำว่า ดี โดยรวมกันแล้วเป็นการนำสาระที่มีประโยชน์ต่อผู้ฟัง คนดู ผู้อ่าน ในเรื่องดีๆที่มีประโยชน์มีคุณค่าการเรียนรู้ทางสังคม

การเริ่มต้นการเป็นช่างภาพสารคดี หรือคนเขียนสารคดีในใจความสำคัญต้องเป็นคนช่างคิด ช่างสังเกตุสิ่งรอบข้างชอบตั้งคำถามกับตังเองและหาคำตอบ (อย่าไปถามคนอื่น เพราะถามมากไปเขาจะสงสัยว่าเราบ้า)ซึ่งอาจจะบ้าจริงก็ได้ ฮิๆๆๆๆๆ

รางวัลที่ได้รับมิได้หมายความว่าเราเก่งกว่าคนอื่น รู้กว่าคนอื่น คนอื่นเก่งกว่าเรามีอีกมากมาย คนเก่งแต่ละสาขาไม่เหมือนกัน เช่นบางกลุ่มวิชาชีพที่คิดว่าตัวเองเก่ง(นักการเมืองไม๊ ไม่รู้ ใครอีกนะ ให้เดาเอาเอง )

ใหม่ๆผมก็ไม่รู้เช่นกันว่าต้องเริ่มอย่างไร เพราะเด็กๆชอบเขียนเรื่องเล่าเป็นตอนๆให้เพื่อนในห้องเรียนอ่าน บังคับเพื่อนผู้หญิงให้อ่าน ผู้ชายไม่ได้เดี๋ยวโดนเต๊ะเอาจากนักเรียนประถมก้าวสู่มัธยมต้น พัฒนาการเริ่มเปลี่ยนไปเลียนแบบหนังสือการ์ตูนเล่มละ1บาท วาดภาพประกอบเป็นการ์ตูน นักเขียนที่ผมชอบสมัยนั้นก้คือ คุณน้อย ดาวพระศุกร์ แก่ไปปะนี่เราเด็กรุ่นใหม่คงไม่รู้เน๊อะ เอาว่าเหมือนคุณเอาะ ของคุณมิ้นท์ และหนูหิ่นละกัน

จนได้พบกับเหล่าผู้มากประสบการณ์จาก อาจารย์ เอนก นาวิกกูล คุณ ธีรภาพ โลหิตกุล คุณดวงดาวแห่ง อสท. บรรณาธิการถ่ายภาพ shutter photo ได้ถ่ายทอดประสบการณ์วิธีคิดวิเขียนเรื่องใกล้ตัว ปลายจมูกเราก็หยิบมาเล่ามาเขียนได้ แต่เขียนอย่างไรจึงจะน่าติดตาม นั่นคือหัวใจสำคัญ อยากรู้ม๊ะ

สารคดีที่ผมได้หยิบขึ้นมาเพื่อตีแผ่อีกมุมหนึ่งของอาชีพเกษตรกรที่หลายคนอาจไม่ทราบว่าอาชีพนี้มีด้วยหรือ คืออาชีพชาวนาบัว และเป็นสารคดีที่ผมได้รับรางวัลด้วยมุมมองการนำเสนอที่ สะท้อนถึงลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่เป็นชะตากรรมของชาวนาที่กำลังรวยระริน กับความอยู่รอด

และสารคดีเรื่อง ลุงบุญเสริม ศาสตราภัย ช่างภาพผู้บันทึกเหตุการณ์เมืองเชียงใหม่ ที่เป็นหนึ่งในสิบช่างภาพคนสำคัญของประเทศไทย เหมือนหนึ่งคนเล่าเรื่องด้วยภาพที่สำคัญเขียนประวัติศาสตร์เมืองเชียงใหม่เมื่อวันวาน

ลุงบุญเสริม และกล้องถ่ายภาพคู่ใจและอุปกรณ์ที่ยังใช้งานได้ทุกประการในวันที่ผมเดินทางไปเยี่ยมที่ซอยไก่แดง ใกล้ๆสถานีรถไฟเชียงใหม่ ภายในบ้านนั้นรวมอุปกรณ์ถ่ายภาพและโล่ห์เกียรติยศ

การเขียนสารคดีหรือถ่ายภาพสารคดีนั้นมีความแตกต่างจากการถ่ายภาพทางการแพทย์ ซึ่งหลายๆคนอาจไม่ทราบว่าตามโรงพยาบาลนั้นเขามีช่างภาพไว้ทำไม และช่างภาพเหล่านั้นเขาเรียนที่ไหนเรียนอะไรบ้าง เข้ามาติดตามได้จะมาเล่าให้รับทราบในโอกาสต่อไป แต่เรื่องการเขียนสารคดีที่ทำให้คนติดตามอ่านนั้น(ความจริงเราไม่ได้เก่งนะ แต่จำที่อาจารย์ที่มีประสบการณ์หลายๆท่านที่เคยบอกมา)และก็ตามที่เราคิดเองว่า สารคดีที่น่าสนใจคือหัวใจหลักคือสิ่งนั้นๆที่เราสืบเสาะมามีประโยชน์ต่อผู้ที่เข้ามาชม และมีรายละเอียดที่ให้คนอ่านนั้นมากและชัดเจนถูกต้องตอบข้อสงสัยของคนที่อยากรู้ให้ได้มากที่สุดโดยอยู่บนหลักความจริงถูกต้องและการถ่ายทอดออกมาเป็นศิลปะที่ชัดเจนไม่คลุมเครือ

โรงพยาบาลนครพิงค์ รับเสด็จ 3

2010-08-11T09:52:00.002+07:00

บุคคลากรในโรงพยาบาลนครพิงค์ ประจำจุดรอรับเสด็จ

ขอแจ้งเกิดในงานนี้บ้าง

ถือว่าท่านเป็นผู้โชคดีมากๆที่ประจำจุดนิทรรศการ เพราะจะได้รับเสด็จใกล้ชิดกว่าใครต่อใครหลายคน

หมอเด็ก ที่ไม่ใช่เด็กแต่ดูแลเด็กๆๆๆ

หมอเด็กเช่นกัน

พยาบาลเด็ก(เล็กไหม๊......)

ขอเก็บภาพที่ระลึกด้วยกัน พวกเรานครพิงค์

ชมภาพพระบารมีคลิกข้างล่างตามลิงค์นี้ครับ

NKP-HOSPITAL.BLOGSPOT.COM

โรงพยาบาลนครพิงค์ รับเสด็จ

2010-08-11T09:13:00.003+07:00

งานรับเสด็จพระวรชายา ศรีรัสมิ์ ณโรงพยาบาลนครพิงค์ บอร์ดจัดนิทรรศการทางเดินระหว่างตึกพิเศษ6

ที่พระองค์ท่านทรงเยี่ยมชม

บรรยากาศในห้องประชุมโภชนาการ

พิธีกล่าวรายงานกราบบังโคมทูล

ผู้เข้ารับการเข้าเฝ้า

มุมการบันทึกภาพที่ช่างภาพจะถูกควบคุมชนิดหายใจรดต้นคอ โอกาสจะเดินไปถ่ายภาพนั้นค่อนข้างน้อยเป็นความลำบากหากไม่เตรียมการล่วงหน้าของช่างภาพ หนึ่งไม่โอกาสเปลี่ยนเลนส์หากยืนอยู่ไกลเพราะจะถูกมองจากองครักษ์อาจถูกเชิญตัวออก นำเลนส์มุมกว้างไปใช้งานภาพที่ได้จะได้ภาพเล็กๆไกลๆ การนำอุปกรณ์ถ่ายภาพ เลนส์นั้นควรเอนกประสงค์ ถ่ายทั้งใกล้และไกลดีที่สุด แต่บางครั้งมันไม่มีอุปกรณ์ที่ว่าก็ เป็นความดิ้นรนของช่างภาพเอง หน่วยงานไม่มีทางมาสนใจว่าเรามีอะไร สุดท้ายเราต้องซื้อของเราเอง พอได้ภาพไม่สวยก็ว่า พอขอซื้ออุปกรณ์ก็บ่นเอามาทำอะไร ต้องทำใจ

บางครั้งช่างภาพต้องการถ่ายบุคคลสำคัญของงาน เช่นผู้บริหารของเราบางครั้งโอกาสอาจไม่มีเพราะองครักษ์จะกำหนดเวลาให้เรายืนอยู่ตรงนั้นไม่กี่นาที่แต่คิวผู้บริหารบางคนยังไม่ถึง แต่ช่างภาพถูกกันออกไปจึงไม่มีภาพของท่านเหล่านั้นในงานสำคัญ เพราะเวลาของช่างภาพนั้นเพียงเทียบเท่าแสงแฟล็ชก็ว่าได้ เพียงแว๊บเดียวก็ต้อง สลายตัว บางครั้งเราเองก็ไม่เข้าใจว่าน่าจะเพิ่มโอกาสให้พวกเราอีกบ้างเพราะงานแบบนี้กี่สิบปีจะมีสักหน การเดินเลิกมุมถ่ายภาพหมดสิทธิ์

โดยมากคนที่จะได้ภาพเหล่านี้คือคนที่ยืนอยู่ใกล้ช่างภาพ แล้วแต่ดวงของแต่ละคน แถวหน้าด้านซ้ายและขวาจะได้แน่นอน ตรงกลางแถวหน้านั้นมีโอกาสบ้างแต่จะเห็นด้านข้างเท่านั้น เพราะเราไม่มีสิทธิ์เลือกมุมภาพได้เอง

และจำนวนช่างภาพนั้นถูกจำกัดจำนวนแน่นอนว่าไม่เกินสองคนที่จะได้บันทึกภาพ ส่วนผมในวันนั้นเป็นกรณีพิเศษที่ผมขออนุญาตส่วนตัวจากองครักษ์จึงกลายเป็นคนที่3ที่บันทึกภาพ แต่ปลอกแขนสีแดง

บรรยากาศที่ตรงข้ามกับในห้องประชุมที่กำลังดำเนินการ แต่ข้างล่างระหว่างรอพักเหนื่อก่อนที่ท่านจะเสด็จลงมา เป็นอย่างนี้ครับ

และอย่างนี้

และเช่นนี้

หรืออย่างนี้ก็ได้

คลิกชมพระบารมีได้ที่

http://www.nkp-hospital.blogspot.com

ช่างภาพรับเสด็จ

2010-08-08T19:45:00.021+07:00

นับเป็นความพูมิใจที่สูงสุดของการได้เป็นช่างภาพ ในการถ่ายภาพรับเสด็จเชื้อพระวงค์ทุกพระองค์ในวันที่ 7 สิงหาคมที่ผ่านมา นับเป็นความภาคพูมิใจอีกครั้งที่ได้นำกล้องตัวใหม่ที่เพิ่งจะซื้อมาใหม่เป็นมงคลสำหรับตัวเองและกล้อง เมื่อได้ทำหน้าที่ช่างภาพในการรับเสด็จของพระเจ้าวรวงค์เธอพระองค์เจ้าศรีรัศมิ์พระวรชายาในสมเด็จพระบรมโอรสธิราชฯสยามมกุฏราชกุมาร ที่เสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลนครพิงค์เพื่อติดตามผลการดำเนินงานโครงการเครือข่ายสุขภาพมารดาและทารก แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ทำหน้าที่นี้ เพราะครั้งแรกนั้นเมื่อครั้งทำงานครั้งแรกที่โรงพยาบาลสวนปรุง เชียงใหม่นั้นมีโอกาสรับเสด็จ สมเด็จพระเทพฯ สองครั้ง หลังจากนั้นได้เป็นช่างภาพตามเสด็จพระเทพอีกครั้งที่ลำพูน และถ่ายภาพรับเสด็จองค์ฟ้าชายที่ภาคใต้จังหวัดสงขลารวมทั้งรับเสด็จทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตน์ฯ เมื่อครั้งเสด็จโครงการ ทู บี นัมเบอร์วันที่โรงพยาบาลสวนปรุง และถ่ายภาพรับเสด็จที่กาดสวนแก้วอีกครั้ง ต่อจากนั้นได้ถ่ายภาพตามเสด็จสมเด็จพระเทพฯ อีกครั้ง ที่ศูนย์พัฒนาการเด็ก สำหรับครั้งนี้โชคดีที่ได้มีโอกาสอีกครั้ง แม้จะไม่ได้รับการระบุตัวครั้งแรก รู้ล่วงหน้าไม่กี่วันว่าต้องทำหน้าที่ ก็อดหวั่นใจในความที่ไม่ได้เตรียมตัวเมื่อครั้งที่ได้รับการบอกกล่าวว่าต้องถ่ายภาพในห้องประชุมด้วย เพราะทุกครั้งทุกพระองค์ที่ผ่านมาต้องส่งเอกสารประวัติส่วนตัวรวมทั้งพ่อแม่เข้าไปในราชสำนักด้วยทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เห็นได้เตรียมเอกสารอะไร จนถึงวันรับเสด็จจริงๆผมกลับไม่ได้เข้าห้องประชุม มีหน้าที่ถ่ายภาพในช่วงที่ท่านเสด็จลงจากรถขึ้นที่ประทับเท่านั้น แต่สุดท้ายวันนั้นกลับเป็นผมคนเดียวที่นอกเหนือากการวางตัวได้เข้าไปถ่ายภาพพระองค์ท่านในห้องประชุม ด้วยการได้รับอนุญาตจากสำนักราชวัง คุณธรรมรักษ์ จากวังศุโขทัยที่ผมยืนอยู่ใกล้ๆท่านและขออนุญาตเมื่อพระองค์ท่านเสด็จมาถึง

เพื่อความเหมาะสมผมจึงไม่นำภาพพระองค์ท่านมาไว้ที่นี่เกรงว่าจะไม่บังควร จึงจะมีเพียงภาพของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลนครพิงค์บางส่วนที่อยู่ในจุดที่ผมรับผิดชอบเท่านั้นมาให้ชม ภาพพระองค์ท่านชมได้ที่ NKP.HOSPITAL.BLOGSPOT.COM ภาพนี้เป็นภาพผมเองเมื่อครั้งทำหน้าที่ช่างภาพรับเสด็จสมเด็จพระเทพ ที่โรงพยาบาลสวนปรุง

ในครั้งนั้นไปทำงานใหม่ๆจึงไม่มีชุดขาวข้าราชการใส่จึงเป็นสูทเท่านั้นด้วยความที่ยังใหม่จึงได้รับเสด็จเพียงบริเวณที่สมเด็จพระเทพฯวางศิลาฤกษ์เท่านั้น

แต่หลังจากนั้น เมื่อครั้งทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตน์ฯเสด็จ ณโรงพยาบาลสวนปรุง ได้มีโอกาสเข้ารับเสด็จอย่างใกล้ชิดในห้องพักรับรองส่วนพระองค์ ที่มีคนนอกเข้าไปถวายการทรงงานเพียงผู้ว่าราชการจังหวัดและ อผ.รพ.สวนปรุงเท่านั้นและช่างภาพเล็กๆอย่างผมอีกหนึ่งคนได้มีโอกาสที่ดีในชีวิต

ในครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกของโรงพยาบาลนครพิงค์ ที่มีความเป็นมิ่งมงคลแก่โรงพยาบาลตั้งแต่ก่อตั้งโรงพยาบาล พวกเราทุกคนในโรงพยาบาลต่างรอคอยวันนี้ เตรียมงานกันหลายเดือนเพื่อป้องกันข้อผิดพลาด

ส่วนผมเองได้เตรียมอุปกรณ์ไว้ทั้งกล้องถ่ายภาพนิ่งที่สามารถถ่ายวิดีโอแบบความคมชัดสูงเอาไว้ด้วยแต่เมื่อพิจารณากล้องตัวที่ผมถืออยู่นั้นลักษณะคล้ายอาวุธปืน จึงไม่เหมาะที่จะถ่ายภาพในช่วงพระองค์เสด็จจึงใช้เพียงการบันทึกวิดีโอบรรยากาศก่อนงานเท่านั้น

และกล้องคอมแพ็คแคนนอนที่ถ่ายภาพนิ่งและวิดีโอแบบละเอียดเช่นกันพกสำรองกรณีกล้องหลักที่ผมใช้อยู่เกิดอาการขัดข้อง เนื่องจากวันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้า อาการไม่ค่อยดี ไม่อยากพลาดการบันทึกเหตุการณ์ที่สำคัญ วันนี่ผมสำรองกล้องไว้กับตัวถึงสองตัว แต่ตัวที่ลงทะเบียนกับตำรวจนั้นใช้เพียงโอลิมปัส epl1 เท่านั้น

กล้องถ่ายภาพที่ผมเตรียมเอาไว้ในวันรับเสด็จ ซึ่งเป็นของส่วนตัวทั้งนั้น

กล้อง OLYMPUY epl-1 ที่ผมใช้เป็นกล้องหลักในการทำหน้าที่กล้องตัวเล็กแต่ผมนำเลนส์ตัวใหญ่มาใส่แทนเพราะถ้าใช้เลนส์ตัวเล็กนั้น จะถูกห้ามไม่ให้ใช้ จากนั้นก็เข้าสู่กระบวนการรอรับเสด็จ ท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำตั้งแต่รุ่งเช้า ทำเอาหวั่นๆเกรงฝนจะไม่หยุดจะใช้ถุงกันน้ำก็คงไม่ได้รับอนุญาตจากวังศุโขทัยแน่นอน

คงเป็นเรื่องที่ที่ฟ้าฝนยังไม่สร้างปัญหาสักเท่าใดเพราะช่วงสายๆมาหน่อยฝนหยุดตกและตกเป็นระยะเมื่อถึงเวลาเสด็จจริงฝนก็หยุดไปทำให้หลายฝ่ายโล่งใจตามๆกัน

พวเราช่างภาพที่จะได้ถ่ายภาพต้องนำอุปกรณ์ถ่ายภาพไปให้ตำรวจสันติบาลตรวจสอบก่อน และต้องแลกบัตรประชาชนพร้อมลงชื่อที่อยู่เบอร์โทรศัพท์ เพื่อแลกกับปลอกแขนอนุญาตถ่ายภาพ คุณสยาม จากโรงพยาบาลสวนปรุงอีกคนหนึ่งที่ได้รับการประสานให้มาช่วยบันทึกภาพ และเป็นรุ่นน้องที่จบจากสถาบันเดียวกัน ที่วิทยาลัยเทคโนโลยีทางการแพทย์ มาด้วยกัน เป็นอีกคนที่มีประสบการณ์ในการถ่ายภาพงานพิธีสำคัญอีกคนหนึ่ง

คุณอู๋ จากศูนย์พัฒนาการเด็ก รุ่นน้องอีกคนที่รับหน้าที่ถ่ายภาพอีกจุดหนึ่งที่กำหนดไว้ ช่วงตรวอุปกรณ์ค่อนข้างมีปัญหาอยู่บ้างเนื่องจาก ช่วงการวางตัวคนถ่ายภาพ ผมและสยามจะเป็นสองคนที่ได้รับปลอกแขนสีส้ม หมายความว่าสองคนนี้จะสามารถถ่ายภาพในห้องประชุมและจุกจุดที่พระองค์ท่านเสด็จ แต่เมื่อถึงเวลากลับเป็นช่างภาพจากร้านเด่นชัยสองคนที่ได้รับปลอกแขนสีส้ม ซึ่งเราสองคนก็ไม่ทราบล่วงหน้า จึงตอบคำถามตำรวจสันติบาลไม่ได้ว่าตกลงใครกันแน่ที่จะรับปลอกแขนสีส้ม และช่างภาพโรงพยาบาลมีทั้งหมดกี่คน ซึ่งข้อนี้ผมไม่มีข้อมูล สุดท้ายเราจึงฉากออกมาปล่อยให้เป็นของเด่นชัย ผมและสยามจึงประจำจุดที่ท่านเสด็จลงรถหน้าอาคารรับรองเท่านั้น ส่วนคุณอู๋ประจำที่หน้าห้องคลอดอีกจุดหนึ่ง ช่างภาพมี่ถ่ายภาพในห้องประชุมจากเด่นชัยจึงมาปรึกษาผมสองคนว่าต้องทำอย่างไรบ้าง เพราะเป็นครั้งแรกของเด่นชัยที่ได้รับการว่าจ้างให้เป็นช่างภาพในงานนี้

สถานที่เตรียมรับเสด็จ ณ อาคารโภชนาการ

อาคารโภชนาการที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และสวยงาม

พยาบาลคอยรับเสด็จ

แถวต้อนรับใกล้ๆกับอาคารโภชนาการ

น้องๆพยาบาลจากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชนี เชียงใหม่

วงโยธวาธิต จากโรงเรียนนวมิน เชียงใหม่ ร่วมบรรเลง

ก่อนเวลาพิธีการจะเริ่มขึ้นเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลและฝ่ายต้อนรับเริ่มตั้งขบวนรอเวลา

ทีมต้อนรับที่มาด้วยชุดพื้นเมืองจาก โรงพยาบาลนครพิงค์

ท่ามกลางสายฝนที่ตกมาเหมือนว่าจะไม่หยุด

เหมือนเพลงรักปอนๆ มีร่มเพียงคันเดียวก็พอ ฝนยังตกไม่ยอมหยุดแต่ทีมต้อนรับก็ไม่หลบ

ฝ่ายเตรียมการจากวังศุโขทัย

ทหารในชุดมหาดเล็ก เตรียมเข้าประจำจุด

ทหารมหาดเล็กเดินเข้าสู่สถานที่รับเสด็จ

ทหารที่ค่อนข้างจะเหนื่อยแทนเพราะยืนนิ่งตั้งแต่พระองค์ท่านยังไม่เสด็จ และยังอยู่อย่างนั้นจนทุกคนกลับหมด แดดช่วงเที่ยงก็เริ่มร้อน เหงื่อเริ่มท่วมตัวทหารสองคนที่ยืนหน้าทางขึ้น

คุณธรรมรักษ์ จากวังศุโขทัยที่คอยดูแลพวกเราอย่างดี ในการตั้งแถวรอรับ

ใกล้เวลา ทหารจากวังศุโขทัยเริ่มปูพรมทางเสด็จ โชคดีที่สายฝนหยุดในเวลาใกล้เคียงกับการเสด็จ

แถวต้อนรับที่นำทีมโดย รองผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่

ตามด้วย ผอ.รพ.นครพิงค์, นายแพทย์สาธารณสุขเชียงใหม่

และผู้ใกล้ชิด นายแพทย์ สสจ.และ รพ.นครพิงค์

ผู้บริหารรอรับเสด็จหน้าตึกโภชนาการ

แถวรอรับเสด็จใกล้ๆที่ประทับ

คณะพยาบาลทั้งระดับหัวหน้าตึกและพยาบาลประจำกาลมาคอยต้อนรับเมื่อวันเสาร์ ที่7สิงหาคม

ผู้บริหาร

ทีมต้อนรับจากโรงพยาบาลของเรา

พยาบาลสวยๆมารวมน้ำใจ

ข้อห้ามสำหรับการรับเสด็จสำหรับการนำกล้องมาถ่ายภาพพระองค์ท่านนั้นจะถูกห้ามเพราะว่าไม่มีการตรวจสอบความเรียบร้อย จึงทำได้เพียงช่วงที่พระองค์ท่านยังไม่เสด็จเท่านั้น

แถวต้อนรับจากหลายๆหน่วยงาน

รอรับเสด็จอย่างแช่มชื่น

แถวสีขาวยาวเหยียด

น้องๆนักศึกษาพยาบาล วพ.บรมราชนนีเชียงใหม่

คณะผู้บริหารรอรับการเสด็จหน้าทางขึ้นตึกที่ประทับ โดยมีข้าราชการกลุ่มหนึ่งได้เข้าไปรอในห้องประชุมเรียบร้อยแล้ว

ซักซ้อมการถวายพวงมาลัยเมื่อเสด็จมาถึง

มีการกำหนดจุดเข้าออกตามระยะที่กำหนดไว้ เพื่อป้องกันความผิดพลาด คนที่รับผิดชอบตรงนี้ค่อนข้างจะมีความกังวลอยู่บ้าง

ใกล้เวลาเสด็จฟ้าฝนก็เป้นใจ ฝนหยุดทำให้พิการต่างๆไม่ต้องปรับเปลี่ยน

เมื่อพระองค์ท่านเสด็จมาถึง ณ โรงพยาบาลนครพิงค์ ดนตรีบรรเลง ทุกคนถวายความเคารพพร้อมกัน เหล่าช่างภาพต่างจับจ้องเพื่อให้ได้ภาพที่สวยๆและหลายๆภาพ แต่การถ่ายภาพเป็นเรื่องที่บอกว่าทำได้ค่อนข้างยาก เพราะเหล่าช่างภาพจะบังกันเอง โดยมากช่างภาพจากทีวี จะบังทางคนอื่นและยังมีช่างภาพผู้ติดตาม พวกเราที่คุ้นเคยกันจึงตกลงกันว่าเราจะยืนเฉียงให้คนอยู่ใกล้ พระองค์ท่านยืนเฉียง 45องศาและ คนถัดมาก็เฉียงตาม ปรากฏว่าจะเป็นเช่นนี้ทุกครั้งไป เมื่อพวกเราตกลงกันไว้อย่างนี้ แต่กลุ่มคนอื่นกลับมาบังพวกเราข้อตกลงจึงหายไปทันที ช่างภาพทุกคนต่างต้องการภาพด้วยกันทั้งนั้น

จากนั้นทุกคนจึงต้องเบียดเพื่อให้ได้ภาพอย่างน้อยภาพสองภาพ แต่เราต้องคอยดูท่าที่ขององครักษ์ที่อยู่ใกล้ๆพวกเราเหล่าช่างภาพ ที่จะคอยสกิดบางคนว่าพอได้แล้ว ให้ขยับออกมา บางครั้งยังไม่ทันได้ถ่ายภาพจะถูกกันออกมา คนที่ถือกล้องอยู่ตรงนั้นต้องมีความรู้เรื่องการอารักขา พอสมควรมิเช่นนั้นไม่มีทางได้ภาพแน่นอน ถึงได้ภาพอาจจะมีหัวคนอื่นติดมาด้วย หรือหัวไหล่ใครบางคน การถ่ายภาพต้องดูจังหวะและกดชัตเตอร์ให้เร็วที่สุด บางครั้งอาจได้ภาพไม่โฟกัสก็มากครั้ง เมื่อถ่ายภาพได้แล้วรูปหรือสองรูปให้ถอยออกมาเปิดโอกาสให้มีการเปิดช่องทางเสด็จ มิเช่นโดนหิ้วออกมาแน่ เมื่อออกจากจุดตรงนั้นแล้วเราต้องรู้ว่าเราจะถอยไปยืนจุดใดเพื่อไม่ขวางทางเสด็จ หลังจากนั้นขบวนจะเคลื่อนไปยังอาคารชั้นสองเพื่อทรงงาน ผมไม่มีปลอกแขนสีส้ม เพราะได้อยู่ในกลุ่มปลอกแขนสีแดง ความจริงผมต้องหลบฉากออกมาอยู่นอกแถวทางเสด็จ แต่ผมเกรงว่าจะกลายเป็นการยืนอยู่ในที่ไม่เหมาะ จึงเดินเกาะกลุ่มช่างภาพด้วยกันไปยังภายในห้องประชุม โดยการขออนุญาตผู้อารักขาแล้ว

พิธีกล่าวรายงานต่อหน้าพระพักต์ ภายในห้องประชุมอาคารโภชนาการโรงพยาบาลนครพิงค์

ติดตามชมภาพพระองค์ท่านคลิกที่

NKP-HOSPITAL.BLOGSPOT.COM

เกาะนางยวน3

2010-08-03T13:45:00.005+07:00

เกาะนางยวน หลังจากที่ถึงเกาะเช็คอินเข้าที่พัก จะได้รับบริการน้ำกระเจี๊ยบคนละแก้ว ก่อนที่จะไปดำดูปะการัง

หลังจากนั้นไกด์จะพาเราลงเรือไปสมทบกับคนอื่นๆที่มาจากเกาะเต่า

ทางเดินจาก จุดประชาสัมพันธ์ไปยังที่พักโซน A ขอแนะนำพักโซนนี้เพราะเป็นที่พักที่ไม่ต้องเดินไกลมากนักจากริมหาด

เดินผ่านสวนญี่ปุ่นไปยังที่พักที่อยู่ใกล้กับภูเขาและทะเล ที่พักโซนนี้อยู่ไม่สูงและต่ำเกินไป กำลังพอดี

มองจากที่พักออกมาจะเห็นทะเลสวยๆ เป็นจุดชมปลาที่สวยงามและฝึกดำน้ำลึกด้วย

จุดดำน้ำและชมปลาสวยงามที่อยู่ใกล้ที่พักโซน a เดินขึ้นไปโซน f จะไกลและเหนื่อยแต่ราคาก็ถูกลง

ในจุดนี้คนจะมากในช่วงเที่ยงหลังจากไปดำน้ำดูปะการัง กลับมาจะเล่นน้ำในสวนญี่ปุ่นต่อหลังจากบ่ายแก่หน่อยคนจะหายไปเพราะถึงเวลาปิดเกาะ ตรงนี้จะเงียบสงบจะเหลือเฉพาะคนที่พักบนเกาะนี้เท่านั้น ความเป็นส่วนตัวจะเป็นของคนพักบนเกาะ

สาวญี่ปุ่นนิยมแต่งตัวสวยๆมาถ่ายรูปกัน เพิ่มสีสันต์สวรรค์บนเกาะอย่างดี แต่ส่วนมากนักท่องเที่ยวนิยมพักที่เกาะเต่า

ทางเดินชมวิวทะเลสวยๆรอบเกาะ

อาหารบนเกาะนางยวนอร่อยมาก อาหารทะเลสดๆหลังจากไปดำน้ำชมปะการังก้กลับมาที่เกาะ อาหารเป็นบุปเฟ่ท์ เติมได้ตลอดไม่ต้องห่วงเรื่องอาหารเพี๊ยบ มุมทานอาหารจะเห็นวิวสวยๆที่จริงเกาะนางยวนมีเสน่ห์มากเรื่องวิวไม่ว่าจะมองจากมุมไหนบนเกาะนี้ล้วนสวยงามจนต้องยกกล้องมาเล็งแล้วถ่ายแล้วถ่ายอีก

ป้องกันเส้นเลือดอุดตัน

2010-08-03T10:25:00.000+07:00

STROKE: Remember the 1st Three Letters.... S.T.R.

เส้นเลือดอุดตันในสมอง (Stroke) ให้จำไว้ว่า อักษร 3 ตัวแรกคือ S.T.R

My nurse friend sent this and encouraged me to post it and spread the word. I agree.

เพื่อนพยาบาลส่งเมล์นี้มาให้ และสนับสนุนให้ฉันส่งต่อไปอีกเรื่อยๆให้ทั่วโลกเลยยิ ่งดี ฉันก็เห็นด้วย
If everyone can remember something this simple, we could save some folks. Seriously..
ถ้าเราสามารถจำสิ่งง่ายๆเหล่านี้ได้ เราจะช่วยชีวิตคนบางคนได้..อันนี้เรื่องจริง
Please read:
STROKE IDENTIFICATION:
อาการบ่งชี้ของเส้นเลือดอุดตันในสมอง
During a BBQ, a friend stumbled and took a little fall - she assured everyone that she was fine (they offered to call paramedics)
she said she had just tripped over a brick because of her new shoes.
ระหว่างงานเลี้ยงบาร์บีคิว เพื่อนคนหนึ่งสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น แต่เธอบอกกับทุกคนว่าเธอไม่เป็นไร (เพื่อนๆถามว่าจะให้เรียกแพทย์เคลื่อนที่มั้ย) เธอบอกว่าเธอแค่สะดุดก้อนหินเพราะยังไม่ชินที่ใส่รองเท้าคู่ใหม่มา
They got her cleaned up and got her a new plate of food. While she appeared a bit shaken up, Ingrid went about enjoying
herself the rest of the evening
ทุกคนช่วยกันปัดเศษสกปรกออกไปจากตัวเธอและไปตักอาหารมาให้ใหม่ ตัว In grid เองหลังจากนั้นรู้สึกว่าจะมีอาการสั่นเล็กน้อย แต่ก็สนุกสนานดีตลอดเย็นวันนั้น
Ingrid's husband called later telling everyone that his wife had been taken to the hospital - (at 6:00 pm Ingrid passed away.) She had suffered a stroke at the BBQ. Had they known how to identify the signs of a stroke, perhaps Ingrid would be with us today. Some don't die. they end up in a helpless, hopeless condition instead.
หลังจากนั้น สามีของ Ingrid โทรหาเพื่อนๆทุกคนว่า ภรรยาเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล (และเสียชีวิตในเวลา 6 นาฬิกา) เธอมีอาการของเส้นเลืดอุดตันในสมองตั้งแต่ตอนที่อยู่ในงานเลี้ยงบาร์บีคิวแล้ว ถ้าทุกคนรู้ว่าเธอมีอาการนี้เสียตั้งแต่แรก บางที Ingrid อาจจะยังอยู่กับพวกเราในวันนี้ก็ได้ บ างคนก็ไม่เสียชีวิต แต่ต้องใช้ชีวิตอย่างคนสิ้นหวังและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
It only takes a minute to read this...
ใช้เวลาอ่านบทความนี้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
A neurologist says that if he can get to a stroke victim within 3 hours he can totally reverse the effects of a stroke... totally . He said the trick was getting a stroke recognized, diagnosed, and then getting the patient medically cared for within 3 hours, which is tough.
แพทย์ด้านประสาทวิทยากล่าววา ถ้าแพทย์สามารถไปถึงตัวผู้ป่วยเส้นเลือดสมองอุดตันได้ภายใน 3 ชั่วโมง แพทย์จะสามารถช่วยชีวิตผู้ป่วยได้แน่นอน ที่สำคัญก็คือต้องทราบว่าผู้ป่วยมีอาการของโรคนี้ วินิจฉัยได้ได้ จากนั้นก็ให้การรักษาภายใน 3 ชั่วโมง ซึ่งเรื่องจริงนั้นเป็นไปได้ยากอยู่
RECOGNIZING A STROKE
ต้องรู้ก่อนว่ามันคือเส้นเลือดสมองอุดตัน
Thank God for the sense to remember the '3' steps, STR . Read and Learn!
ขอบคุณพระเจ้าที่หาวิธีจำง่ายๆมาให้ STR
Sometimes symptoms of a stroke are difficult to identify. Unfortunately, the lack of awareness spells disaster.
The stroke victim may suffer severe brain damage when people nearby fail to recognize the symptoms of a stroke.
บางครั้งอาการของโรคเส้นเลือดสมองอุดตันก็เป็นการยากที่จะรู้กันได้ แต่ที่ร้ายแรงกว่านั้นก็คือ การไม่รู้อาจหมายถึงหายนะได้ สมองผู้ป่วยอาจจะโดนทำลายอย่างรุนแรง แต่คนรอบข้างไม่ได้รู้เลยว่านี่คืออาการของเส้นเลือดสมองอุดตัน
Now doctors say a bystander can recognize a stroke by asking three simple questions:
หมอบอกว่า คนที่ยืนอยู่รอบข้างก็สามารถรู้อาการได้ โดยคำถาม 3 ข้อ ดังนี้
S *Ask the individual to SMILE.
S คือบอกให้ผู้ป่วย ยิ้ม
T *Ask the person to TALK and SPEAK A SIMPLE SENTENCE (Coherently) (i.e.. It is sunny out today.)
T คือบอกให้ผู้ป่วยพูด โดยอาจจะเป็นประโยคง่ายๆ เช่น วันนี้อากาศดีนะ
R *Ask him or her to RAISE BOTH ARMS.
R คือบอกให้ผู้ป่วยยกแขนทั้งสองข้างขึ้น
If he or she has trouble with ANY ONE of these tasks, call emergency number immediately and describe the symptoms to the dispatcher.
ถ้าผู้ป่วยมีความลำบากในการทำข้อใดข้อหนึง ให้โทร.หาเบอร์ฉุกเฉินทันทีและแจ้งไปว่าผู้ป่วยมีอาการอย่างไร
New Sign of a Stroke -------- Stick out Your Tongue
สัญญาณใหม่ของเส้นเลือดสมองอุดตัน -- แลบลิ้นออกมาดู

NOTE: Another 'sign' of a stroke is this: Ask the person to 'stick' out his tongue.. If the tongue is 'crooked', if it goes to one side or the other, that is also an indication of a stroke.

หมายเหตุ : สัญญาณอีกประการหนึ่งก็คือ ลองให้ผู้ป่วยแลบลิ้นออกมา หากลิ้นมีลักษณะม้วนงอ ตกไปด้านใดด้านหนึ่ง นั่นคือข้อบ่งชี้ว่ามีอาการเส้นเลือดสมองอุดตัน

ลิเวอร์พูล

2010-07-21T15:04:00.000+07:00

นักเต๊ะดังกัปตันทีมลิเวอร์พูลถูกสร้างให้เป็นพระเอกการ์ตูน โดย อดิดาส

เกาะนางยวน2

2010-07-20T09:25:00.002+07:00

หลังจากผ่านพ้นคืนที่ฟ้าฝนเทกระน่ำทำเอาใจคอไม่ดี ผ่านพ้นมาถึงเช้าวันใหม่ที่อากาศช่างสดใสทะเลสงบนิ่งเหมือนสาวงามเรียบร้อย คลื่นบางๆค่อยเคลื่อนเข้าหาฝั่งอย่างคนรักกันที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายหนึ่งเจ็บ ฟองคลื่นที่เหมือนที่กันกระแทกเวลาห่อของนั้นก็ดูช่างเป็นสิ่งที่ทำให้ทั้งคลื่นและชายหาดนั้นมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน ทะเลยามนี้ช่างดูเหมาะสมกับทะเลแห่งความรักความผูกพันธ์เสียจริงๆ

เช้านี้ที่ชุมพร สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เค็มครับสูดความเค็มของทะเลแต่ไม่ใช่เค็มแบบเหม็นๆเพราะทะเลที่สะอาดย่อมมีอากาศหรือออกซิเจนที่ชื่นใจ เราสองคนมัวแต่ชื่นชมบรรยากาศยามเช้าริมทะเล หันไปมอง คนมาจากไหนไม่รู้เต็มเรือเสียแล้วทั้งๆที่เราพกติดกับท่าเรือ แต่บ่อเป็นหยังเรือยังไม่ออกเพราะผู้โดยสารยังไม่เต็ม ถ่ายรูปอีกหน่อยนะ

เราไปสองคนตั้งกล้องไม่ทันงั้นเราแลกกันคนละแช๊ะ

ได้เวลาลงเรือสู่เกาะนางยวนความเดิมตอนที่แล้วเกาะนางยวนเป็นพื้นที่ราชพัสดุ กระทรวงการคลังให้นาย เมธี จันทรัมพร กับพวกเช่าเพื่อประกอบการท่องเที่ยว จึงมีข้อห้ามที่ผู้ใดห้ามละเมิดและผิดกฏหมายมีข้อห้าม12ข้อทีควรทราบที่สำคัญคือห้ามนำขวดน้ำพลาสติกเข้าไป ถ้าเราถือเข้าไปให้เขาเห็นจะมีคนตรวจและให้เราลงทะเบียนฝากไว้ วันกลับก็ไปรับคืนได้ ค่าเหยีบเกาะคนไทย30บาทต่างชาติ100บาท สำหรับคนที่ไม่พักบนเกาะจะพักที่เกาะเต่า แล้วเช่าเรือแท๊กซี่มาเยวเกาะนางยวน เขาเปิดให้คนเข้าเวลา 10.00น.และต้องออกจากเกาะเวลา17.00น. แต่ไม่หละผมอยากมีทะเลส่วนตัวขอแพ็คเกจกินนอนบนเกาะเหมือนติดเกาะดูสักครั้งคงดีกว่า เหมือนบ้านเราทะเลของเรา จริงๆอย่างนั้นหลังจากเราสองคนได้พักในเกาะที่บอกว่าสวยมากครับ

บนเกาะจะมีสะพานไม้เป็นทางเดินตลอดทำให้เราสัมผัสแรกบนเกาะนี้เชื่อได้เลยว่าเกือบทุกคนที่มาถึงต้องชักกล้องมาเล็งภาพบรรยากาศแรกพบที่เกาะแห่งนี้ และไม่ใช่ภาพเดียวกว่าจะถึงจุดประชาสัมพันธ์นั้นหมดหน่วยความจำกล้องไปมากแล้วแน่นอนและจากนั้นก็ยังเป็นเช่นเราเช่นเขาที่เมามันการถ่ายภาพบนเกาะที่สวยประทับใจ ด้วยโครงสร้างของเกาะที่มีสามเกาะไม่ไกลกันมีทางเดินสะพานไม้มีทางเดินหาดทายขาว มีทะเลที่สีสวยสดแดดงามฟ้าแจ่มช่างเหมือนดินแดนที่ใครไม่มาคงเดาไม่ออก แต่ถ้าเคยไปแล้วอ่านตรงนี้จะเข้าใจว่าผมไม่ได้กล่าวเกินเลยแม้แต่น้อยนิด ถ้าไม่เชื่อลองติดตามบล๊อกผมไปเรื่อยๆเป็นเพื่อนกันนานๆ จะนำภาพสวยๆมาเล่าสู่ เราอยากเห็นเมืองไทยของเราสวยสดอย่างนี้

เมื่อเดินทางมาถึงเกาะเราจะได้รับการทักทายจากน้องเหมี๋ยวตัวน้อยหลายตัว ที่ถูกนำมาเลี้ยงบนเกาะน่ารักมากและมีหลายตัวเป็นพันธุ์วิเชียรมาศ บางตัวก้เหมือนสีจะเพี้ยนไป ก็มี

วันที่เราไปถึงนั้นปรากฏว่ามีคนที่ลงเรือไปพร้อมเรานั้นมี4คนเท่านั้นคือเราสองคน ฝรั่งหนึ่งคน พร้อมแฟนชาวไทย นอกนั้นไปพักที่เกาะเต่าทั้งหมด ทำให้ทริปดำน้ำของเรามีแค่4คนที่ไกด์จะดูแลเราแบบหนึ่งต่อสอง แต่พอถึงเวลาไปดำน้ำ ฝรั่งไม่ตรงเวลานัด(เชื่อได้เลยว่าฝรั่งนั้นไม่ได้ตรงเวลานัดเสมอไป ขอสาบานเจอมาบ่อย) มาถึงเรื่องฝรั่งขอนอกประเด็น อยากระบายเล็กน้อยถึงใหญ่มาก คือเจอบ่อย พวกฝรั่งทั้งชายและหญิงที่มาอยู่บ้านเราได้เมียได้ผัวที่บ้านเรา การขับรถน่าเกลียดชอบขับปาดหน้า แย่งที่จอดรถ แบบลงรถมาเย้ยแบบยักไหล่ อะไรทำนองนี้ ความจริงมาบ้านเราควรเคารพเกรงใจกันบ้าง.....สรุปตรงนี้ว่าผมไม่ชอบไอ้พวกทำตัวอย่างนี้ และไอ้ฝรั่งที่จะลงเรือกับเราไกด์ย้ำแล้วย้ำอีกเรื่องเวลาเพราะต้องไปร่วมลงเรือกับคนอื่นๆอีก แต่แล้วเราต้องรอฝรั่งจนรอไม่ไหว ทิ้งไว้ไกด์บอกไม่สนใจ สะใจผมจริง และแล้วเราก็ได้ไกด์ดูแลเราสองคนที่ดำน้ำแบบส่วนตัวเลย และก็เลิกเถอะครับคำชื่นชมฝรั่งที่มาบ้านเราเรื่องการรักษาเวลาเพราะมันก็ไม่ต่างเรา คนไทยเราก็มีเหมือนกันที่ตรงเวลาไม่ใช่มีแต่ฝรั่งเท่านั้น

ไกด์ชี้แจงนัดหมายให้เราเอาของไปเก็บในที่พัก ก่อนออกมารอขึ้นเรือซึ่งถ้า ซื้อแพ็คเกจของรีสอร์ทจะมีทริปดำน้ำที่ใกล้เกาะเต่าที่เดียว แต่ถ้าพักเกาะเต่าแล้วซื้อทริปดำน้ำจะได้ดำน้ำสามจุด

เจ้าเหมี๋ยวที่นี่น่ารักเขาจะไม่รบกวนแขก เขาจะมีเพื่อ่นคอยวิ่งเล่นริมทะเลหรือบางตัวจะนอนตามที่นั่งต่างๆ บางตัวเวลาเราเรียกเขาจะเดินตามหลัง พอเราบอกไม่ต้องตามเขาก็หยุด มีบางตัวดีมากไปนอนเป็นเพื่อนที่หน้าห้องพักแบบไม่รบกวน

เจ้าแมวเหมี๋ยวมาที่นี่ได้ยังไง หลายคนคงสงสัย ผมเช่นกันเลยไปถามเขาว่าน้องเหมี๋ยวมาจากไหน คำตอบคือน้องเหมี๋ยวถูกอุ้มมาโดยเจ้าของเกาะที่เป็นคนรักแมว เอามาคู่เดียวไม่นานก็ออกลูกเป็นพันธุ์วิเชียรมาศ มีบางตัวที่กลายเป็นสีขาว แปลกมีบางตัวสีคล้ำออกดำ ทั้งๆที่คนบนเกาะบอกว่าที่นี่ไม่มีแมวดำแต่กลับมีลูกแมวมีสีดำแต่มีเคล้าของเจ้าวิเชียรมาศอยู่

หน้าตาเขาสวยน่ารัก ตาสีฟ้า

บางตัวก็เล่นซ่อนแอบกับเพื่อนริมทะเล นักท่องเที่ยวหลายคนจะชอบนั่งมองเจ้าเหมี๋ยวๆวิ่งเล่น

เหลือง-ดำ รำลึก

2010-07-16T09:23:00.000+07:00

ถึงเพื่อนๆและศิษย์เก่า โรงเรียนสีคิ้ว"สวัสดิผดุงวิทยา"ทุกๆท่าน ผมได้รับข้อมูลจากท่าน ผอ.สมาน จงอ้อมกลาง ผอ.โรงเรียน แสดงความคิดเห็นในบล็อกงานเลี้ยงรุ่น เพื่อนเก่าเถาว์องุ่น ที่เราจัดงานครั้งที่สองที่บ้านเหนือ ผอ.ได้กรุณาแจ้งข้อมูลให้ทราบว่าวันที่ 11ธันวาคม 53 จะมีงานเหลือง-ดำ รำลึกครั้งที่20 ที่โรงเรียน จึงประชาสัมพันธ์บอกต่อเพื่อนๆที่มีเวลาไปพบปะ อาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง กันได้นะครับ

ซึ่งในงานก็จะมีวงดนตรี สุนทราภรณ์ วงใหญ่ แสดงตลอดงาน

อย่าลืมไปพบเจอกันที่โรงเรียนของเรานะครับ

ปรากฏการณ์ที่บึงโขงหลง

2010-07-14T12:25:00.000+07:00

เกาะนางยวน

2010-07-06T18:24:00.005+07:00

วิดีโอวิวจากจุดชมวิวที่สวยที่สุดบนเกาะนางยวน มองจากบนเขาลงมาจะมองเห็นวิวของเกาะสามเกาะที่มีหาดทรายขาวเป็นทะเลแหวกเป็นทางเดิน เป็นเกาะและทะเลที่ทำให้เรามีความรู้สึกว่าถึงทะเลจริงๆ บางครั้งเหมือนเกาะนั้นเป็นของเราในเวลานั้นเพราะที่นี่ จะเปิดให้คนภายนอกเข้าไปเดินบนเกาะนี้เมื่อเวลา 10.00และให้ออกจากเกาะเวลา17.00 สำหรับเราเลือกพักบนเกาะแห่งนี้ เวลานักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นออกจากเกาะนี้ไปก็เป็นเวลาสำหรับเราที่เป็นส่วนตัวมาก เรารักทะเลที่ชุมพร

การเดินทางของสองเรา จากเชียงใหม่ ผ่านกรุงเทพพักที่หัวหินหนึ่งคืนเช้าที่อากาศสดใสหลังจากเดินเล่นชายหาดที่หัวหิน สายหน่อยก็ขับรถไปเรื่อยๆผ่านจังหวัด ประจวบคีรีขันธ์ หลังจากที่เราสองคนเลือกแล้วว่าจะไปทะเลชุมพร หากว่าพายุไม่โหดร้ายกับเรา แม้จะหวาดหวั่นสั่งเพื่อนๆเอาไว้ว่าถ้าเกิดพายุฝนเราจะไม่ลงทะเลแต่จะไปที่สงขลา เที่ยวหาดใหญ่แล้วข้ามไปมาเลเซีย

เราใช้เวลาในการเดินทางจากหัวหินในช่วงบ่ายๆ สามชั่วโมงก็ถึง ชุมพรถึงทางแยกปฐมพรแล้วเลี้ยวซ้ายนะครับ ตามที่คนเคยบอกว่าให้ไปที่อ่าวทุ่งมะขามน้อย เราก็ไปตามนั้นผ่านหาดสวี แต่ความจริงเส้นทางนั้นอ้อมไกลไปครับเพราะ ช่วงขากลับหลังจากออกจากท่าเรือที่ทุ่งมะขามน้อยนั้นผมลองขับรถออกมาทางทุ่งมะขามใหญ่ ปรากฎว่า ทางนี้ใกล้กว่ามากไม่กี่นาทีก็ถึงถนนเข้าเมืองใกล้ๆกับที่อุทยานกรมหลวงชุมพรครับ ลองไปทางนี้นะครับ หากมาจากแยกปฐมพร จะเห็นกรมหลวงชุมพรอยู่ข้างหน้า จะมีทางแยกขวาก่อนถึง กรมหลวงชุมพรประมาญ200เมตร ครับ เมื่อไปถึงท่าเรือในช่วงบ่าย วันนี้ต้องค้างที่ท่าเรือเพราะพรุ่งนี้ถึงมีเรือไปเกาะนางยวน เราเลือกใช้บริการเรือด่วนลมพยา ซึ่งถือว่าคุณภาพดีครับ แต่บังเอิญว่าไปในช่วงไม่ใช่ช่วงคนแย่งกันเที่ยวนะครับเลยสบายๆ

เย็นนี้เราฝากท้อง(พุง)ไว้ที่ MT RESORT เพราะสดวกอยู่ใกล้ท่าเรือ พักที่นี่คืนละหนึ่งพันบาท มีแซนด์วิทให้คนละชุดเป็นอาหารเช้า แถมบริการฝากรถฟรี เราจึงพักที่นี่ หลังจากนั้นนั่งภาวนาอย่าให้มีสึนามิเลย เพราะช่วงเช้าเกิดแผ่นดินไหวที่นิโคบา เราลังเลอีกคืนเพราะสามทุ่มคืนนั้นฝนตกกระหน่ำทั้งคืน ทั้งฟ้าทั้งลมเขย่าขวัญเราสองคน คนแทบจะตัดสินใจถอยทัพกลับเมืองจันทบุรีเสียแล้ว

ราตรีที่ลุ้นระทึก นึกว่าคงเสียเวลามาถึงทะเลต้องขับรถย้อนกลับบ้านที่เชียงใหม่ คำอ้อนวอนคงได้ผลหลังจากเราหลับไปในคืนนั้นท่ามกลางฟ้าฝนที่กระหน่ำ แต่แล้วเหมือนจะเป็นสิ่งดีเพราะผ่านคืนนี้ไปฟ้าหลังฝนคงเป็นวันที่สดใส

เช้าแล้วไก่ทะเลขันอู หมู หลิน ตื่น ริมทะเลในยามเช้าหลังจากที่เมื่อคืนใจไม่ได้กลัวไม่ถึงทะเล

ฟ้าสดใสเหมือนขับไล่ความมืดมนออกไป ช่างเป็นเช้าริมทะเลที่ชื่นใจจริง ฟ้าแจ่มตาลมเย็นทุกอย่างดูเหมือนสงบ ไม่น่าจะมีเหตุร้ายใดๆเราสองคนเลือกแล้วว่าถ้าเกิดอะไรกับเราสองคนนั่นคงเป็นสิ่งที่เราเลือกเอง บ้านอยู่ริมภูเขาแต่เราอาจเลือกทะเลฝังกายไปด้วยกัน นั่นคือความคิดที่เลือกจะไปเพราะเสียดายค่า แพ็คเกตทัวร์ ไม่รู้คิดผิดไปปะ

กล้องโซนี่ โอลิมปัส พานาโซนิก ซัมซุง

2010-07-02T09:57:00.000+07:00

กล้องเล็กสำหรับนักเดินทางที่คุณภาพและราคาใหญ่เกินตัว กล้องกลุ่ม FOUT-THIRD
โซนี่

โอลิมปัส

พานาโซนิก

ซัมซุง

ประชาสัมพันธ์ เลี้ยงรุ่นเด็กสีคิ้ว เด้อ

2010-07-02T09:01:00.002+07:00

ข่าวจากป้าสุนทรีย์คนงามยามเย็นเมื่อไม่เห็นแสงตะวัน ถึง...หมู ภาวนา นก และอีกเพื่อนๆ ศิษย์เก่าสีคิ้วทุกๆ คนทราบ...เพื่อนที่สีคิ้วคุณนายนุชรินทร์ ฝากประชาสัมพันธ์ให้เพื่อน..เพื่อนช่วยประชาสัมพันธ์ด้วยนะค่ะวันที่ 11 ธันวาคม 2553 ..ร่วมพบปะสังสรรค์ศิษย์เก่าสีคิ้วทุกรุ่น ณ รร.สีคิ้ว สวัสดิผดุงวิทยา ติดต่อสอบถามได้ที่.... คุณนุชรินทร์ 081-2822006 และ นุชโจ๊ค ค้า

เราละหน่ายเพื่อนๆ สีคิ้ว เรานะร้องขอไปหลายคนหลายรอบว่าช่วยส่ง mail ของเพื่อนๆมาให้เราด้วยเราอยากได้มาก แต่จนบัดนี้ไม่มีวี่แวว มยุราเลย จึงได้แต่รอ ส่วนรายละเอียดการจัดงานสถานที่นั้นผู้จัดมิได้แจ้งให้ข้าพเจ้าทราบ ข้าพเจ้าน้อยใจ เลยไม่ไปหรอกนะ แต่อยากให้เพื่อนๆไปมากๆ เราเองก็คิดถึงเพื่อนๆ จัดที่ไหนเหรอ น่าจะจัดทางขึ้นเขาใหญ่นะ หรือว่าเขาใหญ่เลยดีไหม ดูสิช้างจะออกมาเต๊ะพวกเราไหม.........เสียดายจังเลยที่การจัดงานเร็วไปนิด เราคงกลับมาไม่ทันเพราะเราจับจองที่พักการเดินทางไปตะเวนเมืองฮาร์บิน เสียแล้ว แต่ก็ขอประชาสัมพันธ์ให้เพื่อนๆนะ ถ้าเลื่อนไปหน่อยก็คงดีเราก็อยากไปแต่เขาคงม่เลื่อนเพื่อเราหรอกนะ เพื่อนๆคงไม่อยากให้คนหน้าตาดีไปร่วมงานเขากลัวพวกเขาเฉาเมื่อเราไป 55555555555

Thank you
เสียสาวที่สวนหอม

เปิดโลกทะเลชุมพร( ภาค3) เที่ยวหัวหิน

2010-07-01T10:12:00.003+07:00

ที่สถานีรถไฟหัวหินเราสองคนไปประทับใจ รั้วสังกะสีที่ความจริงเขาเอาไว้บังสายตา การก่อสร้างตึกที่อยู่ข้างถนนไม่ไกลจากสถานีรถไฟ โดยการเล่นกับสีเพิ่มมูลค่าได้ทำให้พื้นที่ตรงนั้นมีสีสวยงามน่ามองกว่าสังกะสีเก่าๆแถมยังกลายเป็นป้ายโฆษณาได้อย่างดี

สีที่ใช้พ่นสังกะสีที่ออกมาแล้วสวยอย่างนี้ทำเอาคิดถึงบ้านเหมือนกันเพราะที่บ้านก็ทาสีหลากสีอย่างนี้เพราะแค่ห้องนอนของเราก็เจ็ดสีสายรุ้ง ผนังห้องแต่ละข้างก็สีไม่ซ้ำกัน เพดา มุมต่างๆ แถมตัวบ้าน ชายคา ขอบประตูหน้าต่างไม่ซ้ำกันเปรียบเทียบดูได้ ชมภายนอกบ้านก็ได้ ยืนยันว่าหลากสี

ถูกใจคนชอบสีสันต์อย่างเรา พื้นที่ตรงนี้อยู่ใกล้สถานีรถไฟหัวหิน น่าจะเป็นพื้นที่จำหน่ายสินค้า ท่านที่ไปในครั้งหน้าอาจได้ช๊อปปิ้งก็ได้

หลังจากนั้นผมก็สวมวิญญานนกชกที่โด่งดังอย่างคุณลุง โผนกิ่งเพ็ชร ชาวหัวหินที่สร้างอนุเสาวรีย์ไว้เป็นที่ระลึกตำนานนักชกผู้โด่งดัง

นักมวยหญิงของเรา ล้อเล่นถ่ายรูปเป็นที่ระลึกว่าประเทศไทย ที่หัวหินมีผู้สร้างชื่อเสียงให้ทั่วโลกรับรู้ว่าเมืองไทยใครอย่ามองข้ามเรายังมีสิ่งดีๆอีกมากมาย เชิญมาเที่ยวเมืองไทยของเรา

หัวหิน ที่ขาดไม่ได้คือตู้ไปรษณีย์ ซึ่งนับวันจดหมายจะเริ่มหายไป การสื่อสารระบบใหม่มาทดแทนเดาไม่ถูกว่าอะไรจะมาแทน e-mail ที่เราใช้กัน โลกนับวันจะลึกลับแต่กลับเชื่อมถึงกันได้ง่าย ลึกลับในที่นี้หมายความว่ามีหลายอย่างที่ซ่อนไว้จากความคิดในการผลิตและแสวงหาสิ่งทดแทน คิดได้อย่างรวดเร็ว แต่บางครั้งไม่ถูกนำมาใช้เพราะในเชิงพานิชย์ยังกั๊กไว้ จึงลึกลับรอการปล่อยมาในช่วงเวลาที่คิดว่าจะมีมูลค่าทดแทนของเก่า

ในย่านที่อยู่ใกล้สถานีรถไฟนั้นมีสิ่งที่บ่งบอกเรื่องราวเก่าๆของหัวหิน เช่นป้ายข้างทาง ไปรษณีย์ ยังคงรูปแบบเดิม แต่ทาสีให้ใหม่เท่านั้น

งานป้องกันบรรเทาสาธารณะภัย ก็เก่าแก่ดี แต่ผมกลับว่ามันแย่เพราะการดูแลให้มันเก่าแต่ที่เห็นนั้นโทรมและผุ รกมากกว่าที่จะเป็นหน้าตาว่าเขาต้องการให้เก่า เพราะอย่าลืมว่า คนผ่านไปมามองว่าเมื่อไหร่จะพังทับเจ้าหน้าที่ มัวแต่บรรเทาคนอื่น แต่บ้านคัวเองคือที่ไม่ปลอดภัย

สถานีรถไฟหัวหิน ที่ยังคงรูปร่างเดิมๆเอาไว้ ก็ไม่รู้ต่อไปที่นี่มีโอกาสใช้รถไฟความเร็วสูงเหมือนประเทศจีนไหมนะ ถ้ามีก็คงดี แต่ถ้าไม่มีเราคงไปอย่างช้าๆ ถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง แล้วเราก็ถ่ายรูปเก่าๆเก็บไว้ คงไม่มีโอกาสเห็นโฉมสถานีใหม่มังเน๊อะ ถ้าให้มองการเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างหากเก่าไม่ไปใหม่ก็ไม่มา ประวัติศาสตร์คงย่ำอยู่กับที่ เราคงบันทึกเรื่องเก่าๆแต่ต่างที่วันเวลาเท่านั้น เหมือนสูดอากาศเก่าๆทุกเวลา คงไม่รู้ว่า ของใหม่ของเก่ากลินหอมแตกต่างอย่างไร หัวหินเจ้าเอย

ปูนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆรถไฟไม่มาเราจะบินบนรางรถไฟจะว่าไปก็ไม่ต่างจากที่อื่นๆ เหมือนสถานีรถไฟที่สีคิ้วมีช่วง มอดินแดงที่ทางรถไฟถูกสร้างแล้วก่อสร้างมาถึงที่นั่นแล้ว ร5สวรรคตจึงมีหลักจารึกเอาไว้ เสียดายที่สีคิ้วไม่นำมาทำเป็นจุดขายของอำเภอสีคิ้ว เหมือนหัวหิน

เปิดโลกทะเลชุมพร( ภาค2) เที่ยวหัวหิน

2010-06-25T13:16:00.008+07:00

ยังคงอยู่ที่หัวหิน รูปที่ผมชอบพิเศษคือภาพของพระเทพมือถือโค๊ก แล้วก็ทรงสำราญกับไอสกรีม(ไม่ใช่ไอสครีมนะครับ)เป็นภาพที่น้อยนักจะเห็นบรรยาการที่ท่านทรงเป็นส่วนพระองค์เป็นภาพที่มีไว้สำหรับท่านที่ต้องการเก็บภาพสำคัญอย่างนี้ เดินเที่ยวเพลินวานชมจักรยานสามล้อคันนี้ไม่ใช่ของในอดีตแต่เป็นของใหม่ที่เก๋ไปมีสองล้อด้านหน้า

มุมนั่งเล่นที่เหมือนกับสถานีรถไฟเพราะที่นั่งก็จำลองมาจากสถานีรถไฟที่นั่งได้ทุกด้านของที่นั่งคนออก แบบนี้ช่างคิดเหมือนกันเพราะพื้นที่อย่างนี้นั่งได้หลายคน

เดินๆไปไปเจอภาพโดนใจเหล่าสาวกหงส์แดงเข้าให้ มาอยู่เพลินวานได้ไงตรงปรี่เข้าไปชี้หมับเข้าให้ที่สุดยอดตำนานหงส์อย่างคิงเคนนี่ เคนนี่ เดลกลิช ยุคที่ลิเวอร์พูลรุ่งเรืองสุดๆ เครื่องจักรสีแดง เจ้าแห่งเนเวอร์ดาย

ตามด้วยผู้สร้างที่ทำให้หงส์ร่อนอยู่บนฟ้าหลายสิบปี ผู้สร้างตำนานบูทรูม แห่งแอนฟิลด์และอีกหลายๆคนในยุคนั้นเหล่าสาวกหงส์แดงใครเห็นภาพนี้แม้จะภาพเล็กๆก็จำได้หมดว่ามีใครบ้าง

ความจริงเพลินวานมีหลายมุมมอง ส่วนหนึ่งเป็นเรื่องดีที่ผู้เฒ่าผู้แก่ได้มาพบปะนั่งพูดคุยกันเป็นความสุขที่ผู้สร้างจัดให้ มีหลายๆท่านมาเป็นกลุ่มเลยทำให้บรรยากาศเพลินวานนั้นเหมือนอดีต

เพลินวาน มีเสน่ห์ในตัว กับสิ่งก่อสร้างการเดินพักผ่อนแบบเบาๆ สำหรับเพลินวานนั้นขอเรียนมาเบาแค่นี้นะครับ ออกจากเพลินวานไปเดินเล่นริมทะเลหัวหินให้ชื่นใจหน่อยเป็นไร

เสน่ห์ของหัวหิน คือทะเลที่ไม่ไกลกรุงเทพทะเลที่ไม่ต้องลงเรือไปหาแค่เดินผ่านไปก็ถึงชายหาดการดูแลชายหาดที่นี่มีส่วนดีตรงเรื่องการกางร่มที่ถูกจัดเป็นส่วนไม่รกรุงรังมีทางเดินชายหาดได้สบาย

ชายหาดที่นี่ยาวดีดูๆไม่ต่างจากชายหาดสมิหลาที่สงขลาเดิน เล่นยามเช้าสบายดีเหมาะกับการพักผ่อนสั้นสักวันสองวัน

ทะเลหัวหินนั้นมีเอกลักษณ์ตั้งแต่เด็กๆเคยเห็นภาพเก่าที่ลุงไปเที่ยวหัวหินก็ขี่ม้าเดินเล่นชายทะเล จนวันนี้ก็ยังมีม้าให้นั่งเดินชมหาด

เที่ยวทะเลหัวหินรู้สึกปลอดภัยเพราะไม่ต้องกลัวคลื่นลม ถ้ามีเด็กๆก็สบายใจเพราะชายหาดตื้นลาดยาวไม่น่าจะอันตราย

เราจะไปปู้นๆๆๆๆๆที่สถานีรถไฟหัวหิน

เปิดโลกทะเลชุมพร ภาค1 เที่ยวหัวหิน

2010-06-23T11:18:00.005+07:00

เพื่อนๆที่ผ่านมาอ่านตรงนี้ ลองดูหน่อยนะว่าทำไมใครๆถึงลืมชุมพร ทั้งๆที่ที่นี่ทะเลสวยมากจนแทบไม่น่าเชื่อว่าชุมพรนั้นสุดยอดทะเลไทยที่ไม่ควรผ่านเลย เราเตรียมตัวเดินทางจากเชียงใหม่ด้วยสมาชิกรวมสี่คนตั้งใจขับรถล่องใต้จากเชียงใหม่ท่ามกลางการทำนายทายทักว่าจะเกิดสึนามิอีกครั้งที่ฝั่งอันดามันรวมทั้งอ่าวไทยเล่นเอากระสับกระส่ายเพราะกว่าจะแลกเวรลาพักผ่อนได้ต้องจองคิวร่วมสองเดือนมาเจอคำทำนายที่น่าหวั่นไหว เพราะชีวิตครั้งหนึ่งเคยผ่านช่วงพายุเกย์เมื่อยี่สิบปีที่ผ่านมามันยังหลอนอยู่และช่วงสึนามินั้นเราเองก็ไปเล่นน้ำทะเลที่สิมิลันหลังจากนั้นเพียงอาทิตย์เดียวก็มีสึนามิตามหลังคราวนี้มีคำเตือนล่วงหน้า เพื่อนสองคนที่จะไปด้วยยกเลิกทันทีเหลือเราสองคนตัดสินใจเดินทางต่อด้วยรถยนต์ของเราเอง บอกกันว่าเรารอดูเหตุการณ์สักวันถ้าไม่มีอะไรเราขับรถไปชุมพรแล้วเชคดูอีกครั้งถ้ามีพายุเข้าอย่างคำทำนายเราขับรถต่อไปหาดใหญ่ ข้ามชายแดนไทยไปเที่ยวมาเลซีย หรือถ้าเรายังลงทะเลกันอยู่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเราจะไม่พรากจากกันเพราะเราไปด้วยกันเราจะอยู่ข้างกันเพราะเราเลือกแล้ว สองเราจึงมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพในวันที่12มิย.วันแห่งการทำนายแผ่นดินไหวและสึนามิ

จากเชียงใหม่เวลาเช้าผ่านกรุงเทพตั้งใจแรกจะขับรถผ่านนครปฐมไปปราณบุรีเพราะเราคุ้นเคยเส้นทางนั้นเมื่อครั้งยังเรียนอยู่ กทม.จากกทม.มานานยอมรับว่าไม่คุ้นกับทางด่วนแม้จะเคยใช้บริการบ้างครั้งสองครั้งเท่านั้นเมื่อเวลาเดินทางไปต่างประเทศ ก็แค่สนามบินสุวรรณภูมิเท่านั้นแต่คราวนี้ ภาวนาสาวกทม.บอกให้มาทางด่วน แบบเชื่อคนง่ายก็มาตามเขาบอก เล่นวนบนทางด่วนหลายช่วงกว่าจะจับจุดได้ว่าต้องไปทางดาวคะนองและออกสะพานพระราม9เท่านั้น

หลังจากนั้นเราสองคนก็วนออกไปยังสมุทรสงครามตาคำบอกเล่าของน้องปึ๊ดที่กทม.ที่โทรบอกทางเป็นระยะทำให้เราเดินทางได้สดวกขึ้น เมื่อผ่านกทม.มาได้ก็ตั้งเป้าหมายว่าจะไปพักที่หัวหินก่อนเพื่อเป็นการพักรถและลดอาการเมื่อยหล้า ผ่านย่านนาเกลือเราหวังว่าจะได้ถ่ายภาพสวยๆนาเกลือแต่ต้องผิดหวังเพราะที่นาว่างเปล่าคนขายเกลือบอกว่าหน้านี้หน้าฝนเขาไม่ทำกัน

แต

แต่สองข้างทางก็ยังมีเกลือให้เค็มเล่นนะเกลือมี่ทั้งเหลือตัวผู้และเกลือตัวเมีย รวมทั้งดอกเกลือที่เวลาเขาจะไปเก็บต้องใช้กระชอนตักเอาขณะที่ดอกเกลือลอยน้ำอยู่ความจริงทริปเที่ยวถ่ายภาพนาเกลือเป็นส่วนหนึ่งที่ตั้งใจแต่วันนี้ไม่มีไม่เป็นไรครั้งหน้าค่อยมาใหม่การเดินทางของเราสองคนค่อนข้างจะสับสนเล็กน้อยเพราะคืนก่อนเดินทางหลังจากเพื่อนเปลี่ยนใจกระทันหัน สองเราวางแผนใหม่ คือขับรถไปเที่ยวหาเพื่อนที่สงขลาแล้วขับรถข้ามมาเลย์หรือจะนั่งเคื่องเชียงใหม่ไปมาเลเซีย หรือเราจะไปบาหลีกันดี หรือจะไปเวียดนามเพราะแผนการมันทันทีทันใดกลัวสึนามิก็กลัวกลัวลาแล้วต้องแกร่วอยู่บ้านก็กลัว แต่เวียดนามตัดออกไปเพราะเพิ่งจะกลับมาไม่กี่เดือน บาหลีก็เตรียมตัวค่อนข้างกระทันหัน สุดท้ายว่าเอาไปให้ถึงหัวหินก่อนค่อยว่ากัน

สุดท้ายก็ลงเอยที่หนึ่งวันในหัวหินเป็นครั้งแรกที่มาหัวหินโดยมามาแถวนี้ก็ที่ชะอำหรือเพชรบุรีแล้วไปที่อื่นไม่เคยมาหัวหินค่ำแล้วจึงขับรถหาที่พัก ไปที่สวัสดิการทหารบ่อฝ้ายก็แพงเกินแกงทั้งๆที่เป็นสวัสดิการของทหารแต่ทำไมอยากบอกต่อว่าไม่สมเหตุสมผลกับราคาที่เป็นหน่วยงานของราชการแม้มันจะดีเทียบเท่าโรงแรมทั่วไปแต่เป็นการแบ่งชนชั้นมาก เพราะถ้าเป็นทหารพักราคาจะถูกกว่าชาวบ้าน และตำรวจไปพักก็แพงกว่าทหารเล็กน้อย แล้วเราประชาชนทั่วไปไงบอกราคาสุดโต่งถือว่าไม่เป็นธรรมเป็นการเลือก งั้นอย่างนี้ถ้าทุกหน่วยงานทำอย่างนี้ก็เท่ากับว่าคุณแยกพวกแยกสี หากโรงพยาบาลเลือกรักษาคนป่วยบ้างคุณว่าจะเป็นอย่างไร รักษาทหาร ตำรวจร้อยบาท ข้าราชการกระทรวงสาสุขห้าสิบบาท ชาวบ้านร้อยห้าสิบ ดีไหม นี่คือประเทศไทยที่เลือกการกระทำ ประเทศจึงเกิดการเหลื่อมล้ำสุดท้ายมาพักที่โรงแรมสุขสบายราคาถูกกว่าของบ่อฝ้าย เป็นโรงแรมเล็กๆสอาดติดถนนราคาพันบาทห้องแอร์สภาพใหม่มีขนมปังกาแฟบริการในช่วงเช้า แต่ที่สำคัญคืนนั้นมีข้อความผ่านมือถือแจ้งเตือนมาว่าเกิดแผ่นดินไหว ที่เกาะนิโคบา ทะเลอินเดีย รับข้อมูลเพิ่มครั้งละสามบาท ครั้งแรกที่เรายอมเสียเงินสามบาทผ่านการขอข้อมูลเพิ่ม ข้อมูลสามบาทบอกกลับมาว่าแผ่นดินไหว 6.5ริกเตอร์ไม่กระทบต่อไทย อ้าวบอกแค่นี้หรืออย่างน้อยก็รู้ว่า ดร.สมิทไม่ได้โกหกมันมีจริงๆ ขอบคุณคำเตือนทุกครั้งแม้จะไม่เกิดเพราะไม่อยากให้เกิดงั้นยังมีเวลาแผนการลงหาดใหญ่พักไว้ก่อนเพราะตัดสินใจได้แล้วว่าจะไปเกาะเต่าและเกาะนางยวน ที่ชุมพร แต่วันนี้เที่วหัวหินก่อนนะที่เพลินวานสถานที่ท่องเที่ยวที่น่ารักอยู่ในเมืองหัวหิน เป็นสภาพเรือนไม่เก่าๆแต่ทำใหม่ย้อนอดีตคล้ายตลาดสามชุกแต่ต่างกันตรงที่สามชุกเป็นตลาดส่วนรวมมีหลายคนค้าขาย แต่เพลินวานเป็นรูปแบบที่ทำขึ้นด้วยความคิดอาจเป็นเจ้าของแค่คนเดียวมีการกำหนดรูปแบบที่ชัดเจน คล้ายปาลิโอที่เขาใหญ่แต่ที่นั่นเป็นห้างสรรพสินค้าที่มีอาคารเหมาะแก่การเยี่ยมชม ถ่ายถาพ ที่นี่ก็เช่นกันไปสักครั้งเขาไม่เก็บเงินเดินเที่ยวก็เพลินดีในรูปแบบไทยๆ

เพลินวานจะเป็นบ้านไม้เก่าๆสังกะสีแก่ๆแต่ทำเก๋ๆมีกลิ่นอายย้อนอดีตให้ชม มีขนมขาย แต่ที่จอดรถแพงไปหวะ ตั้งคันละ40บาทไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ เลยไม่อยากบอกต่อเท่าใด ใครอยากไปก็ไปไม่อยากไปก็ไปเพราะเขาอุตส่าห์ลงทุนทำให้ชมแต่โดยมากมีแต่คนไทยไม่ยักกะมีต่างชาติไปชมแสดงว่าคนไทยโหยหาอดีต

เพลินวานกับสาวงามรถตุ๊กๆๆที่ไทยภูมิใจว่ารถไทย เฮ้อมันน่าจะสนับสนุนในการสร้างอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ไม่ใช่วนเวียนชมแล้วชมเล่าไทยทำตุ๊กๆๆแต่เครื่องไดฮัทสุมาจากญี่ปุ่น คนไทยนี้แปลกไม่ชอบสร้างหรือผลิตของเองรอให้ต่างชาติผลิตให้ใช้ ทำนองว่าข้ามีเงินแกมีแรงมีสมองก็ทำไปทำมาเมื่อไร ตูจะซื้อใช้ประมาณนั้น

ก่อนอื่นต้องทำตัวให้เป็นไปตามที่ป้ายเขาบอกเราจึงใช้เวลาเพียงวันเดียวในหัวหินงั้นมีอารายๆๆๆในหัวหินเราจะไปลำดับแรกก็เพลินวานนี่แหละขับผ่านก็เห็นแล้วจะมีป้ายบบอกว่าที่จอดรถเพลินวานตัวโตกว่าป้ายเพลินวานเสียอีกเหมือนเราไปเที่ยวข้างๆสลัมที่ล้อมด้วยสังกะสีแต่ความจริงต้องบอกว่าไม้เก่าๆสังกะสีแก่ๆพวกนี้ถูกวางไว้ถูกที่ถูกเวลาให้มีค่าในความเก่าที่อาจจะทำให้มันเก่าไม่ใช่ด้วยการเวลาเสียทั้งหมด แล้วเราก็ไปอิงแอบแนบชิดถ่ายรูปเก็บภาพความทรงจำยังกะเราเป็นคนแก่สมัยกระโน้น ก็ดีทำให้หลายๆคนมีความสุขอาจทำให้หลายคนที่ไปเที่ยวแล้วมีเวลาคิดถึงวันเก่าๆของพ่อและแม่

มีหลายคนที่ไปแล้วก็มีความสุขกับบรรยากาศที่ทำให้เหมือนอดีตพื้นที่ของเพลินวานอาจไม่ใหญ่โตนักแต่ถ้าช่วงเทศการท่องเที่ยวหากคนเย๊อะก็คงไม่เห็นบรรยากาศโชคดีที่เราไปช่วงที่ไม่มีนักเดินทางมากนักจึงมีพื้นที่ว่างๆให้เลือกมุมถ่ายภาพ

เพลินวานมีเอกลักษณ์ในตัวเอง ศิลปะเพิ่มมูลค่า ถ้าคนคนนั้นรู้จักนำศิลปะมาใช้ จากการสัมผัสหัวหินเพียงวันเดียวแต่ได้ความคิดหลายๆอย่างที่ผมมองเห็นในหัวหินที่หลายๆคนอาจมองข้ามแต่ผมว่าหัวหินเป็นต้นแบบที่นำศิลปะมาสร้างคุณค่าให้หัวหิน เพียงแค่เราก้าวเข้าสู่หัวหินถ้าเป็นคนช่างสังเกตุจะเห็นทันที่ตั้งแต่

1.ป้ายต่างที่เห็นในหัวหินต่างจากจังหวัดอื่นโดยสิ้นเชิง

2.ศิลปะถูกซ่อนไว้ตามที่ต่างโดยไม่รู้ตัวลองติดตามต่อนะครับว่าผมเห็นอะไรบ้างที่หัวหิน

3.ความเป็นอยู่โรงแรมที่พักก็แปลกกว่าหลายๆจังหวัด แค่คร่าวๆเท่านี้ก็ทำให้หัวหินมีเอกลักษณ์ที่น่าสนใจมากกว่าการไปเที่ยวทะเลหัวหินที่เป็นเมืองตากอากาศของคนกรุงเทพ

ทางเข้าเพลินวานที่ลดความกระด้างด้วยหญ้าเทียมถูกวางไว้ทำให้ทางเดินมีมิติต้องชมคนออกแบบเก็บราลละเอียดการก่อสร้างได้ดีมากแม้จะเป็นสิ่งปลูกสร้างที่สร้างให้ให้มันเก่า นำความเก่ามาสร้างมูลค่าเพิ่มแต่ร้านค้าที่ขายของนั้นไม่แน่ใจว่าจะเป็นตัวสร้างรายได้ให้สถานที่แห่งนี้หรือไม่ ถ้าไม่ใช่ก็น่าเสียดายเพราะการดำรงอยู่ของที่นี่คงต้องอาศัยธุระกิจที่ต้องทำเงินเหมือนกันถ้าไปไม่รอดก็เสียดายเพลินวานเพิ่งเปิดได้ปีกว่าๆ ผมถามคนที่หัวหินบางคนที่อยู่นอกเมืองราวๆสิบกิโลเมตรเขากลับบอกว่าไม่รู้จักเพลินวาน

เพลินวานคือการฉายภาพเก่าของอดีตให้มีลมหายใจต่อไปในยุคที่แตกต่างด้วยเทคโนโลยี เพลินวานนำของเก่ามาวางเรียงให้เห็นว่ามีอะไรในอดีตไม่ต่างจากตลาด100ปีที่สามชุกที่ทำให้มีการเคลื่อนไหวมีรายได้

ตำนานของหัวหินส่วนมากที่คุ้นเคยคือเรื่องราวสถานีรถไฟและพลับพลาที่ประทับ ถูกเก็บไว้กลายเป็นของคู่เมืองหัวหินและเพลินวานก็นำภาพวาดเหล่านั้นมาสร้างบรรยากาศแบบจำลองก่อนที่เราจะไปชมของจริง

จักรยานไม่มีวันตายถ้าที่ไหนมีเรื่องราวเก่าๆจักรยานกับตะเกียงมักเป็นพี่น้องต้องมาด้วยกัน ลองดูเถอะครับที่ไหนมีรักที่นั่นมีทุกข์และที่ไหนมีตลาดเก่าๆย่อมมีจักรยานเรียกว่าอยากให้ตลาดเก่าเล่าเรื่องต้องมีจักรยานกับตะเกียงหรืใครจะเถียงก็ว่ามาครับ

น้ำดื่มที่มีแต่โบราณน้ำมะเน็ต ก็จะมีเสมอแต่ไม่ได้ลองเพราะไม่กล้ากลัวลำใส้ไม่คุ้นเคยพาลถ่ายไม่หยุดการท่องเที่ยวจะสะดุด

การทำให้ให้ผาไม้ดูเก่าและเก๋ยิ่งขึ้นคือการเอาสังกะสีมาแปะๆไว้กับไม้ อยากปรบมือให้ว่าทำได้เนียนมากไม่รกตาโทนสีก็ไปทางเดียวกันไอเดียดีครับ ใครมีบ้านไม้ที่เก่าผุจริงๆสามารถตกแต่งแบบนี้แล้วชวนเพื่อนบ้านแต่งตามไปไปมากลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวไปเองโดยไม่รู้ตัว เพราะชุมชนไหนมีเอกลักษณ์และมีการจัดการที่ดี สร้างนิสัยให้คนในชุมชนมีความเป็นตัวของตัวเอง เชื่อไหมครับว่าสิ่งเหล่านี้ทำเงินได้จากการท่องเที่ยว ดูอย่างเมืองปายสิครับใครจะคิดว่าเมืองปายจะดัง แค่คำว่า ไปปาย ก็ขายได้เพราะมีจุดขายในตัวเอง

คนรักโอลิมปัส

2010-06-08T15:01:00.002+07:00

คนรักโอลี่เชิญทางนี้ครับ ขอเชิญสาวกโอลี่ กล้องเลือกคนชมน้องเล็กแห่งกล้องที่เหมาะแก่การนำติดตัว กล้องเล็กคุณภาพสูง ราคาโด่งเหมือนกัน แต่ถ้าชอบนอนกอดไว้เลย โอลี่เลิฟ ผมคนหนึ่งที่หลงไหลในกล้องตัวเล็ก น้องใหม่เจ้าเก่า OLYMPUS epl-1

สร้างการ์ตูนแอนนิเมชั่น

Animated Illusion, Solved! - For more funny videos, click here

ค่ายอาสาที่โรงเรียนบ้านวังราง

2010-06-02T15:10:00.010+07:00

สวัสดีทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาทักทายในบล็อกเล็กที่จะเป็นสื่อนำความสุขจากการทำความดีมาเผยแผ่แม้ว่าผู้นำเสนอจะไม่ได้ร่วมบุญในวันนั้น แต่ก็มีแรงใจอันแรงกล้าที่เห็นศรัทธาที่ทุกท่านได้ชักชวนร่วมใจกันทำความดี จึงอยากนำความดีมาบอกผ่าน ต้องออกตัวไว้ก่อนะครับข้อมูลอาจไม่ครบรอบด้านเพราะข้อจำกัดที่ นกพิราบตัวนี้ไม่ได้อยู่ในฝูงขณะนั้น แต่มีนกกระจิบนำภาพมาฝาก จากตากล้องที่ช่วยกันมองคนทำดี หากมีบางสิ่งขาดหายท่านทักท้วงเข้ามาได้ ผ่านเมล์ PUFAATAWAN@GMAIL.COM เพื่อจะได้แก้ไขในสิ่งที่ขาดหายไป หรือร่วมกันเขียนข้อมูลสิ่งดีงามให้งดงามยิ่งขึ้น ขอคาราวะ ภูฟ้าตะวัน บ้านเชียงใหม่ ครับ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

เข้าสู่บทที่หนึ่ง (สมมุติว่าผมเป็นครู)เพราะเราจะทำความดีที่โรงเรียน คุณครูมักให้เราเปิดบทที่หนึ่งนะนักเรียนแล้วนักเรียนก็ทำตาม ใครมาแล้วยกมือขึ้นคุณครูจะถามต่อมา ใครมาแล้วออกมาหน้าชั้นเหล่านักเรียนผู้มั่นใจว่าสวยหล่อก็ออกมาหน้าชั้น แล้วครูก็ถามชื่อนักเรียนใหม่คนสวยเสื้อขาวชื่ออะไร(กรุณาเมล์มาบอกด้วย)ตามด้วยคนสวยน่ารักเสื้อสีเขียว ครูขอเบอร์โทรหลังไมค์ด้วยนะ(เมล์มาบอกด้วยคนงาม)แล้วบ่าอ้ายเสื้อสีส้มเขียนชื่อมาให้ครูเหมือนกัน เธอคนเสื้อสีเทาไปทำผมมาใหม่แล้วไปพบครูใหญ่ หนูที่ใส่งอบเอ๊ยใส่หมวกครูรู้แล้วเธอเองที่ส่งรูปมาให้ พิมพ์ใจหัวบุญใหญ่ที่บอกข่าว บ่าวหมวกขาวท่าทางไม่เลวแต่ไม่ต้องหนีบขาได้มะ ครูหวั่นไหว 5555555

การแสดงต้อนรับของน้องๆโรงเรียนบ้านวังราง ต.วังโรงใหญ่ อใสคิ้ว จ.นครราชสีมา

ในยุคสมัยก่อนเด็กๆนักเรียนจะไม่ค่อยกล้าแสดงออก เช่นกันผู้นำเสนอเรื่องราวเคยผ่านช่วงนั้นในชีวิตวัยเด็กที่ไม่กล้าแสดงออก เพราะความที่เป็นสังคมที่ปิดในชมชนการแสดงใดจึงเกิดความอาย แต่สมัยนี้เด็กๆได้รับการเปิดกว้างขึ้นการแสดงออกเพิ่มมากขึ้นแต่ถ้าเทียบสังคมเมืองนั้นแตกต่างราวฟ้าดิน แต่ก็ถือว่าเป็นย่างก้าวของการพัฒนาในชนบท โอกาสเหล่านี้ล้วนมาจากผู้ใหญ่ใจดีทั้งนั้นที่มอบสู่น้องๆ

รายชื่อผู้ใหญ่ใจดีมอบให้น้องๆรวมทั้งผู้ที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในหมู่บ้านที่ได้รับการแบ่งปันจากกลุ่มผู้ให้น้ำใจงาม แม้บางท่านจะไม่ได้ร่วมเดินทางมาด้วยแต่ได้มอบเงินสนับสนุนเช่นคุณประวีณ เจ็กจันทึกที่อยู่บริษัท GENERRAL MOTORก็ได้มอบสิ่งดีๆมาให้ และได้แนบภาพมาให้ทางเมล์เลยอยากให้เห็นหน้าเผื่อเพื่อนๆศิษย์เก่าร่วมรุ่นสีคิ้ว" สวัสดิผดุงวิทยา"จะได้จำหน้าตากันได้ซื้อรถเชฟโรเล็ตจะได้ถูกลง

คุณประวีณ ที่ท่าทางเหมือนคนเมา สังเกตุเอานะครับว่าใคร

ตอกย้ำความชัดเจนว่าเมา มะ คนแถวหน้า

น้องๆใจกล้ามากมาต้อนรับด้วยชุดเกาะอกแบบสาวกรุงก็สาวกรุงเถอะ พวกหนูเกาะอกซ๊ะแน่นเลย

เป็นส่วนหนึ่งในการแสดงต้อนรับขอบคุณนำใจที่มีผู้มอบสิ่งดีๆให้ชุมชนที่ห่างไกล

โรงเรียนที่ห่างไกลงบประมาณก็ห่างเหิร ยังดีที่มีผู้เป็นหัวเรือใหญ่อย่างผู้อำนวยการโรงเรียนที่เป็นคนเล็งเห็นความสำคัญเอาใจใส่ดูแลรวมแม่บ้านท่านผู้อำนวยการได้บอกบุญผ่านเพื่อนฟ้องเด็กสีคิ้วมาร่วมแรงต่อบุญไปถึงเพื่อนที่มาช่วยกันทั้งกรุงเทพและต่างจังหวัด

ทำให้โรงเรียนของน้องๆมีชีวิตชีวาสีสวยสด ในภาพนั้นเป็นโรงเรียนเก่าที่กำลังจะสดใส

ก่อนนั้นเก่าและไม่งามตาแต่ไม่นานจากนี้ฟ้าจะสดใสโรงเรียนจะเพิ่มความน่าอยู่น่ามองอย่างน้อยน้องๆจะได้รับการปลูกฝังว่าวันข้างหน้าเขาจะได้เป็นผู้ให้เหมือนที่พวกเขาได้รับจากรุ่นสู่รุ่น

เมียครูใหญ่เขาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆคุณนายนุช คนเสื้อขาวหัวฟูและคุณเจ้นุชผู้ทำให้คนนอนดึกกิ่นคำสำราญอิ่มปากอิ่มท้องยามราตรี

ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านวังรางเสื้อสีเขียวไข่กา เป็นผู้ช่วยผลักดันให้เกิดโครงการซ่อมสร้างอาคารหลังเก่า โดยมีผองเพื่อนของภรรยา อาจารย์ เป็นผู้สนับสนุน หญิงสีชมพูผู้ประสานงานที่ดีเยี่ยมช่วยจนงานเดินไปด้วยดี รวมท่านที่อยู่ข้างๆด้วย ที่เอาจริงเอาจัง

รวมทั้งทุกๆท่านที่ไปร่วมงาน งานนี้ไม่ได้มีแต่คนเท่านั้นที่ไปน้องหมายังไปด้วย (ผู้ดูแลเสี่ยบอลกับน้องหมา)

ต้องบอกว่าความสำเร็จไม่ได้เกิดขึ้นเพียงคนใดคนหนึ่ง เสื้อเขียว เสื้อฟ้า นำเงิน ล้วนแต่เป็นอีกหลายแรงอีกหลายๆความรักที่ผักดันให้เกิดการรวมน้ำใจ

ขอให้กิจกรรมดีๆอย่างนี้ดำเนินการไปเรื่อยๆ คุณบอล+ผู้เคียงข้างต่างก็สนับสนุนหลายๆครั้งด้วยดีไม่ใช่แค่งานเลี้ยงรุ่นที่ผ่านมา งานการกุศลก็ไม่เว้นนำพาเพื่อนๆมาทำความดี ด้านหลัง ผอ.คุณธานี ก็เพื่อนร่วมเรียนพวกเราก็มาช่วยงาน เพราะในอดีตสมัยเด็กนักเรียนโรงเรียนแห่งนี้พวกเราก็เคยมาตระเวนแข่งขันฟุตบอลในงานวันออกพรรษากันทุกปี คุณธานีคงมาลำลึกถึงสนามฟุตบอล แต่คาดว่าคงเล่นไม่ไหวแล้วมั้งลุงธานี

สนามฟุตบอลคือแหล่งบันเทิงเดี๋ยวในหน้าเทศกาลออกพรรษา ยกเว้นถ้าไม่เมาเสียก่อน ในเขตนี้งานออกพรรษาก็เป็นอีกงานบุญที่ทุกคนจะมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแวะเวียนไปทำบุญตามวัดแต่ละหมู่บ้านจึงเกิดการเชื่อมความสามัคคีด้วยการจับคู่การแข่งขันฟุตบอลระหว่างหมู่บ้าน ไล่ไปตั้งแต่ บ้านหนองกก หนองโอง หนองแสบง กม13 หนองบัว บ้านหัน วังรางวังโรง บ้านดอนเมือง กุดน้อย กุดเต่างับ ศีรษะกระบือ ห้วยตะแคงและอีกหลายๆหมู่บ้านที่มีทีมฟุตบอล

ตอบแทนผู้ทำความดี

มอบเงินแบบใหม่ปลอดภัยดี กันโดนเหตุร้ายๆๆปลอดภัยที่สูดๆๆๆๆๆๆๆ

อะไรเอ๋ยมีสองนิ้ว ติกต๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆใครจำเพื่อนเราได้ไหมยังดูเด็กมาก สีคิ้ววิทยุส่งเข้าประกวด พาครอบครัวไปทำบุญด้วยคุณแม่คนสวยพาลูกรักมาทำความดีให้สังคม

แบ่งปันความสุขสนุกทั้งเกมส์ รักกันเหนียวแน่น เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านถึงตรงนี้อยาก โพสต์รูปส่งข่าวถึงเพื่อน ให้เข้าไปที่กระดานสนทนา พูดคุยกับ ที่ทำลิงค์เอาไว้ใน 121cafe ให้คลิกที่ตัวภาษาอังกฤษสีเทายาวๆนะครับ จะลิงค์ไปที่หน้าสนทนา แล้วสมัครสมาชิกและเลขรหัสหลังจากนั้นเพื่อนๆก็สามารถเล่าเรื่องดีๆบอกเพื่อนๆได้ เรื่องดี่เท่านั้นนะครับเราไม่ว่าร้ายให้ใคร

ตัวจริงเป็นๆคุณแหม่มที่คุณบุ๋มส่งมาให้พร้อมภาพลูกชายของแม่บุ๋มแม่เลี้ยงบุ๋ม มีลายดอกไม้ ไปทำบุญต่อจากงานค่ายอาสาพร้อมครอบครัว ผู้ชายของเขาสีฟ้าโรงเรียนบ้านวังรางที่ผ่านการปรับปรุงจากน้ำพักนำแรงจากเพื่อนกลุ่มเล็กๆที่ร่วมมือกันให้โลกสดใสเพื่อนๆมาร่วมทำบุญพร้อมกับครอบครัวงานนี้มีความสุขกันถ้วนหน้านี่ก็เพื่อนเก่าของพวกเรายังน่ารักอยู่นะ สาวห้อง ม.ต้นอยู่ห้อง4นะนุชกับเหมย แผนกบริการ ทำให้เพื่อนอิ่มท้อง ยังมีผู้ที่ขาดโอกาส อย่างนี้ในชุมชนที่รอความช่วยเหลือ ท่านใดต้องการช่วยเหลือไม่ว่าจะเป็นรถเข็นหรืออุปกรณ์อื่นทีจะช่วยผู้พิการได้พวกเราก็จะช่วยกันอีกแรงใครจำเธอได้ไหม แม่นก อนงค์ มาธงไชย ห้องสาม ม.ปลายโรงเรียนสีคิ้ว ไปอยู่เมืองนอกใครอยากไปทัวร์อยู่ดีกินฟรีที่บ้านเธอ เนเธอแลนด์ก็ไปหาได้นะเรากำลังเก็บเงินค่าเครื่องบิน ไปถล่มใครอยากไปพูดคุยกับเธอ หรือเพื่อนๆก็เข้าไปที่กระดานสนทนาพูดคุยกับเรานะ ที่หน้าบล็อกด้านซ้าย -------พูดคุยกับเรา-------คลิกตัวหนังสือภาษาอังกฤษสีเทาเท่านั้นนะ

Power of Love ปลูกป่าชายเลน เพื่อช่วยลดภาวะโลกร้อน

2010-06-01T15:37:00.001+07:00

ในนามบล็อกภูฟ้าตะวัน ได้รับข้อมูลดีๆจากคุณบุ๋ม ที่ส่งมาจากคุณแหม่ม ที่ได้รับการชมอย่างมากจากเพื่อนๆที่ไปร่วมทาสีและทำกิจกรรม ในงานสำนึกรักบ้านเกิดที่โรงเรียนบ้านวังรางว่าเป็นบุคคลที่ทำให้งานวันนั้นมีความสนุกสนาน ผมซึ่งไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วยแต่ขอเป็นสะพานข่าวบอกต่อในการทำความดี ส่วนรูปภาพผมจะนำมาเผยแพร่ให้เพื่อนๆทราบในโอกาสหน้ากำลังรวบรวมจากเมล์ผองเพื่อนเพื่อ นำพาความดีสู่สาธารณะ ซึ่งกิจกรรมที่ผ่านมาต้องขอบคุณ พิมพ์ใจและเพื่อน ใจแก้ว และเพื่อนพ้อง คุณแหม่ม ที่ผมยังไม่เคยเห็นหน้าตาแต่ได้รับคำชมฝากมามากมายและกลุ่มเพื่อน คุณประวีณ คุณแดง คุณยิ่งศักดิ์ เพื่อนๆที่สีคิ้ว และท่านอื่นที่ผมอาจจะตกหล่นไป วันนี้ได้ทราบกิจกรรมทำดีเลยขอนำมาบอกบุญสร้างความดี ขออนุญาตตามข้อความคุณแหม่มนะครับ (ภูฟ้าตะวัน เชียงใหม่)

สวัสดีค่ะ เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่น่ารักทุกคน

ขออนุญาต แนะนำตัวเองค่ะ ชื่อ สุดาจันทร์ บุญยัษเฐียร ชื่อเล่นว่าแหม่มนะคะ วันนี้ แหม่ม มีกิจกรรมดี ๆ ที่จะมาแบ่งปันและบอกกล่าวเพื่อน ๆ และเชิญชวนเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ด้วยค่ะ ขอท้าวความเกริ่นเบื้องต้นก่อนนะคะ คือ แหม่ม เป็นสมาชิกของกลุ่ม Power of Love ซึ่งเป็นกลุ่มของสมาชิก ที่เข้าร่วมการอบรมหลักสูตร "CT : Contribution Training : การช่วยเหลือสังคม" เรามีกันอยู่ 24 ชีวิตค่ะ จัดโดยสถาบันฝึกอบรม HOAI International ซึ่งแหม่มได้ทำหน้าที่เป็นเลขาฯ ของกลุ่ม และเป็นผู้ประสานงานในการ ทำกิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งหลังจากแหม่มได้เข้าร่วมอบรมกับเพื่อน ๆ และอาจารย์ไปแล้ว เราก็ได้มีพันธะสัญญาร่วมกันในการทำกิจกรรมดี ๆ ให้กับสังคม ร่วมกับเพื่อน ๆ ในกลุ่มนี้มาร่วม 3 ปีแล้วค่ะ และเรามีเป้าหมายหลักก็คือ "การให้โดยไม่หวังผลตอบแทน" ซึ่งกิจกรรมที่พวกเราไ้ด้ร่วมกันทำ อาทิเช่น
- การทำบุญช่วยเหลือเด็กบ้านราชวิถี
- จัดอบรมทางด้านจิตใจให้กับเด็กในสถานพินิจรวมทั้งครอบครัวของเด็กด้วย
- ร่วมเป็นอาสาสมัครเป็นผู้ช่วยวิทยากรในการอบรม Mind Training ของสถาบันฝึกอบรม HOAI International
- การแลกเปลี่ยนช่วยเหลือกันภายในกลุ่ม "เพื่อนช่วยเพื่อน"
- กิจกรรมค่ายอาสาพัฒนาตามโรงเรียนในถิ่นทุรกันดาร
- กิจกรรมการปลูกป่าชายเลน เพื่อช่วยลดภาวะโลกร้อน
ซึ่งกิจกรรมการปลูกป่าชายเลน เพื่อช่วยลดภาวะโลกร้อน ของพวกเรานั้น มีเป้าหมายในการปลูกป่าจำนวน 100,000 ต้น (หนึ่งแสนต้น) ซึ่งได้ดำเนินการปลูกไปแล้วจำนวนทั้งสิ้น 60,000 ต้น (ปี 2551 จำนวน 30,000 ต้นและปี 2552 จำนวน 30,000 ต้น) และในปี 2553 นี้ มีเป้าหมายในการปลูกจำนวนทั้งสิ้น 40,000 ต้น ก็จะครบตามเป้าหมายคือ 100,000 ต้นค่ะ สำหรับกำหนดการปลูกป่าในครั้งที่ 3 ปี 2553 นี้ เรากำหนดไว้คือวันที่ 11 กรกฎาคม 2553 ณ อุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอด จ.ประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งมีรายละเอียดที่ได้ยืนยันกับทางวนอุทยานแห่งชาติเขาสามร้อยยอดไว้ดังนี้
หนังสือจากหัวหน้าวนอุทยานฯ --->
โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์การปลูกป่า --->
(สามารถเพิ่มเติม Wording สำหรับการประสานงานเพื่อขอรับการสนับสนุน เพื่อนำไปใช้ประชาสัมพันธ์ภายในองค์กรต่อไปได้ค่ะ) แหม่ม จึงขอเชิญชวนเพื่อน ๆ พบปะกัน เพื่อร่วมทำกิจกรรมดี ๆ ในครั้งนี้ หากเพื่อน ๆ ท่านใดมีความสนใจจะร่วมสนับสนุนเงิน
เพื่อซื้อกล้าไม้ในการปลูกป่าครั้งนี้ หรือเข้าร่วมกิจกรรมการปลูกป่า ก็ขอเชิญแจ้งความประสงค์มาที่แหม่มได้โดยตรง ซึ่งหากท่านใดมีความสนใจไปกันจริง ๆ เราจะเดินทางกันวันเสาร์ที่ 10 ก.ค. ค้าง 1 คืน แล้วร่วมทำกิจกรรมกันช่วงเช้าวันที่ 11 ก.ค. ค่ะ สนุกและได้ทำประโยชน์กับกิจกรรมดี ๆ แบบนี้ค่ะ
ยังงัยก็ฝากพวกเราทุกท่านในการช่วยประชาสัมพันธ์และเชิญชวนเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ในองค์กรของทุกท่านเข้าร่วมทำกิจกรรมในครั้งนี้ด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ

แหม่ม โทร. 081-8609642 e-mail address : sudachan.b@minebea.co.th

สำนึกรักบ้านเกิด เพื่อนๆที่สีคิ้ว

2010-05-31T09:22:00.003+07:00

ภาพกิจกรรมโรงเรียนวังรางใหญ่ อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา เป็นโรงเรียนขนาดเล็กมีนักเรียนทั้งหมด 60 กว่าคน ครู 5 คน ร่วมทั้ง ผอ.

สวัสดี เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ กลุ่ม "สำนึกฮักบ้านเกิดทีม" (ชื่อกลุ่มน่ารักและมีความหมายดี) และ เพื่อน ๆ อีกหลาย ๆ กลุ่มที่มีจิตใจเป็นกุศล และมีเป้าหมายในการช่วยเหลือสังคมบริษัท มินีแบ (โรงงานบางปะอิน) รู้สึกมีความสุข และดีใจมาก ๆ ที่เห็นทุก ๆ ท่าน ร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจ กันในการรวมตัวกันเพื่อทำกิจกรรมดี ๆ ต่าง ๆ มากมายให้กับสังคมของเรายินดีที่ได้รู้จักกับทุก ๆซึ่งเป็นการรู้จักกันครั้งแรกด้วยการทำกิจกรรม "ร่วมแรง ร่วมใจ มอบน้ำใจให้น้อง" โรงเรียนบ้านวังราง ต.วังโรงใหญ่ อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา ในวันที่ 28-29 พฤษภาคม 2553 นี้ ออกเดินทาง 7.00 น. ในเช้าวันที่ 28 พ.ค. 53

สำหรับกิจกรรมที่เราจะไปร่วมกันทำ ตอนนี้ทางกลุ่มเพื่อน ๆ หลาย ๆ กลุ่มที่มาช่วยเหลือกัน ก็เตรียมสิ่งต่าง ๆ ไว้แจ้งให้ทราบคร่าว ๆ

- ทาสีอาคารเรียนทั้งโรงเรียนให้ใหม่ (ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว) ซึ่งทุนที่ได้รับการช่วยเหลือ ยังมีบางส่วนที่เหลืออยู่ ทางกลุ่มจะมีโครงการให้ทางโรงเรียน สร้างห้องน้ำ และลานเอนกประสงค์ต่อไป
- มอบทุนการศึกษา และสิ่งของให้กับน้อง ๆ

- เลี้ยงอาหารและไอศครีมให้กับน้อง ๆ
- ทำกิจกรรมร่วมกัน (ระหว่างน้อง ๆ และพี่ ป้า น้า อา ที่ไปร่วมกิจกรรม) กิจกรรมภาคสนาม (แจกของรางวัลให้น้อง ๆ)
โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างความสุข รอยยิ้มและเสียงหัวเราให้กับน้อง ๆ และส่งมอบความรัก ความอบอุ่น จากผู้ใหญ่ใจดีให้กับน้อง ๆ และสุดท้ายคือ ผู้ใหญ่ใจดีได้มีโอกาสพบปะ ทำความรู้จักกัน ผ่านกิจกรรมดี ๆ ในการช่วยเหลือน้อง ๆ และสังคม และขออนุญาตสรุปสิ่งที่ทางกลุ่ม "สำนึกฮักบ้านเกิดทีม" ได้มีความประสงค์ช่วยเหลือน้อง ๆ ดังนี
1. มอบทุนการศึกษา จำนวน 9 ทุน (มอบให้สำหรับเด็กที่มีความประพฤติดี มีความกตัญญู แต่ฐานะยากจน ไม่เน้นเด็กเก่ง เน้นพฤติกรรมดี) รายละเีอียด ตามด้านล่างนี้
- คุณสุนีย์ ธรรมจิตแสงสุข จำนวน 1 ทุน ๆ ละ 500 บาท
- คุณพรเพ็ญ วงศ์ภากร จำนวน 1 ทุน ๆ ละ 500 บาท
- คุณคณิศร ผดุงภักดิ์ จำนวน 1 ทุน ๆ ละ 500 บาท
- คุณปริญญา เสนานอก จำนวน 1 ทุน ๆ ละ 200 บาท
- คุณชุมพล เครือกองมาตย์ จำนวน 5 ทุน ๆ ละ 100 บาท (กระปุกออมสินใส่เงินกระปุกละ 100 บาทจำนวน 5 กระปุก)
2. เพื่อน ๆ กลุ่มนี้ จะนำไอติมหลอด ไปปั่นเอง เพื่อแจกให้กับเด็ก ๆ
ซึ่งในวันนี้ จะไปซื้อของเตรียมไว้ให้ตาม Order
- เกลือเม็ด 5 ถุง
- ไม่ตะเกียบธรรม (ไม้ไผ่) 3 ถุง
* ส่วนน้ำแข็ง 1 กระสอบ และน้ำอัดลมคละสี 1.25 ลิตรจำนวน 12 ขวดได้ประสานงานให้ทางสีคิ้วช่วยเตรียมไว้ให้ แล้ว
(จะได้ไม่ต้องขนไปตั้งแต่กรุงเทพ)
ขอขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุก ๆ ท่านที่ได้ร่วมมือ ร่วมแรง ร่วมใจกัน สร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้กับผู้คนรอบข้าง ขอให้ทุกท่าน มีความสุขในการเป็นผู้ให้ โดยไม่หวังผลตอบแทน และขอให้ทุกท่าน มีสุขภาพที่แข็งแรง สมบูรณ์ มีสิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิตตลอดไป

สุดาจันทร์ บุญยัษเฐียร (แหม่ม) ข้อความดีๆจากคุณแหม่มและคุณบุ๋ม ใจแก้ว ที่เมล์มาให้ในนามบล็อกภูฟ้าตะวัน ขออนุญาตนำภาพกิจกรรมดีๆของเพื่อนที่ส่งข้อความและรูปภาพจาก สุนทรีย์ ในงานสำนึกรักบ้านเกิด เพื่อนท่านใดมีภาพอยากให้เพื่อนเห็นกิจกรรมทำความดีก็ส่งมาได้ เพื่อบ้านเมืองของเราจะได้น่าอยู่

สองสาวที่นำเสนอสิ่งดีๆมาให้ สุนทรีย์ สีฟ้า เจ้าของภาพถ่ายในงานทาสีให้โรงเรียนบ้านวังราง สีคิ้ว โคราช ส่วนหนึ่งก็มาจากการรวมตัวของเพื่อนศิษย์ เก่าโรงเรียนสีคิ้ว สวัสดิ์ผดุงวิทยา ที่ชวนกันทำดีทำบุญบอกบุญผ่านเพื่อน นาถสาวชมพู เจ้าความคิดนำความดีและชักชวนเพื่อนพ้อง โดยไม่จำกัดว่าต้องเป็นเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น ยังมีบอลและเพื่อนที่สำนักงาน และใจแก้ว ก็ยกเพื่อนพ้องน้องพี่ทำดีร่วมด้วย ส่วนเราไกลเหลือเกินแม้จะอยากไปร่วมด้วยแต่ก็ไม่สามารถ จึงขอเป็นสื่อให้เพื่อนๆที่ร่วมกันทำความดีก็แล้วกัน

นุช เสื้อขาวสุด มะเมีย ผอ. โรงเรียนบ้านวังรางใหญ่ทำดีเพื่อสามี (ภรรยาที่ดี)ชวนเพื่อนมาทาสีให้ดูดีโรงเรียนสวยงาม นุชเหมยก็มาช่วยออกแรงแข็งขัน ฝากบอกนุชและเหมยตรงนี้ อยากได้เมล์เพื่อนที่ให้ไว้วันงานเลี้ยงรุ่น ถ้ามีเวลาฝากเมล์มาบอกด้วยเผื่อมีกิจกรรมจะได้บอกต่อ สองสาว สาวสุน กับสาวเหมย ไปทาสีโรงเรียนแล้วภาพตอนทาสีอยู่ไหน เห็นมีแต่กินๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โรงเรียนบ้านวังรางเป็นโรงเรียนที่อยู่ชนบทที่ห่างไกล และประชาชนในพื้นที่แถบนี้ค่อนข้างจะลำบากเพราะความแห้งแล้งของภูมิประเทศ และเศรษฐกิจต่อหัว ค่ามวลรวม(โห วิชาการ) ของรายได้ที่มาจากภาคเกษตรกรรมจึงทำให้การเป็นอยู่ของประชากรนั้นฝืดเคืองส่งผลต่อการศึกษาของเด็กๆน้องในโรงเรียน เพราะเราเองก็เป็นเด็กที่เติบโตมาจากถิ่นแห่งนี้จึงรู้จักความเป็นอยู่และเข้าใจอย่างดี การที่มีใครสักคนที่นานๆจะเอื้อมมือมาถึงจึงเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่กว่าการให้ที่มาจากภาครัฐที่แทบจะเลื่อนลอย คอยงบประมาณนานเกินถึง

เสี่ยบอล มีอะไรกับเสื้อสีส้ม เห็นใส่ประจำ สงสัยเมียสั่งให้ใส่เลยไม่กล้าเปลี่ยน นี่ก็เป็นผู้มีศรัทธาแรงกล้าที่ร่วมทำบุญ ช่วยเหลือสังคสมาตลอด อีกคนที่ร่วมแรงรวมใจ ธานีก็มาช่วย ดีใจที่เห็นเพื่อนๆรวมกันทำดีเพื่อท้องถิ่นของเรา

เพื่อนๆฝากบอกว่าอาหารจากปุ๊กกี้นี้เลิศรสมากๆคราวหน้าจะใช้บริการแบบผูกขาด ช่วยสังคมแม่เลี้ยงปุ๊กกี้บอกบ่อยั่น

ภาพกิจกรรมเล็กๆน้อยๆสนุกกับน้องๆภาพอาจจะไม่ชัดเท่าที่ควรเพราะสุน...เขาถ่ายจากมือถือ เป็นภาพการแสดงของน้องๆบนเวที ที่ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีที่เอื้อมมือมาถึงน้องๆที่ห่างไกล

แม่เหมยก็พาน้องเซ๊นมาเรียนรู้การให้ในการทำความดีตั้งแต่เด็กเป็นการปลูกฝังที่ดี

สองนุช กอดกันไม่รอบเพราะกลมพอกัน เฮ้อบุญมันสะสมนะเจ้งานนี้อิ่มอร่อยปุ๊กกี้ไม่มีถอย

เชียงใหม่

2010-05-21T09:58:00.002+07:00

เชียงใหม่วันนี้ไม่ได้มีแต่คนเสื้อแดงเท่านั้นเราไม่อยากเห็นการกระทำอย่างนี้อยากประท้วงอยากเรียกร้องแต่อย่าทำในเรื่องการทำลายและทำร้ายบ้านเมืองเราไม่สนับสนุน การเรียกร้องถ้าเรียกร้องเพื่อคนที่ชื่อว่าเป็อดีตนายกคนเชียงใหม่นั้นเหมาะสมหรือไม่ที่ทำร้ายเชียงใหม่ทำร้ายเมืองไทย เราไม่ว่ากันกับการเรียกร้องมันเป็นสิทธิ์บางสิ่งเราเห็นด้วยในการเรียกร้องแต่ควรมีสำนึก รู้จักทบทวนไม่ใช่ถูกใครจูงใครลากหรือเพื่อบางสิ่งบางอย่างตอบแทน

ภาพหลังการยุติการชุมนุมที่ กทม.แต่เชียงใหม่กลับไม่ยุติเราชาวเชียงใหม่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำเช่นนี้ เชิงสะพานนวรัตน์ใกล้จวนผู้ว่าไม่น่าเชื่อว่าตำรวจจะดูแลม่ได้แต่เพราะอะไรถึงดูแลไม่ได้ก็เพราะอย่างนี้กระมังครับ ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆก็พอเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ทำไมเมืองไทยถึงไม่อยู่สงบสวยงามอย่างนี้น่าอยู่กว่าเย๊อะว่ามะพี่น้อง อยู่อย่างมีความสุขจะเรียกร้องอะไรก็ให้อยู่ในความพอดีพองามเหมือนความงามในภาพมองแล้วสบายตาสบายใจไม่เสียน้ำตาร้อยยิ้มล้วนๆ รักกันนะคนไทย ยุติความขัดแย้ง นักการเมืองบางคนมันเห่าทุกเรื่องเหมือนโง่ แล้วยังมีหน้าว่าตัวเองจะเป็นนายก ตลกร้องให้ตายไปหลายคนทำไมไม่ตายตาม เวลาบ้านเมืองกำลังร้อนดันมาเพิ่มความวุ่นวายแทนที่จะ สร้างเมืองไทยให้พ้นเรื่องร้าย คุณรู้ไหม ไอ้เหลิมนะเห่าทุกเรื่องแต่เห่าใบตองแห้งทั้งนั้น กะสันอยากเป็นนายก เวรกรรมประเทศไทยถ้าคนอย่างนี้เป็นนายก ยกประเทศไปตั้งที่ริมทะเลให้คลื่นซัดหายไปจากโลกดีกว่า

ส่องกะโหลก

2010-05-17T16:08:00.003+07:00

CNN สื่อที่ไม่น่าจะเรียกว่าสื่อสื่อที่เลว.......

เชียงตุง

2010-04-30T13:37:00.002+07:00

ไหว้พระ9วัด คลิกที่นี่เลยครับ

2010-04-28T08:52:00.001+07:00

www.9wat.net/9wat_online.htm

เพื่อนห้อง6/3

2010-04-26T10:15:00.000+07:00

ใครที่อยู่ห้องสามหรือชอบสาวๆห้องสามเข้ามาทางนี้เรามีภาพเพื่อนมาฝากอีกคน สาวโสดของเราอยากรู้หรือใครพอจะจำเธอได้ไหมเผื่อว่างานรวมรุ่นครั้งต่อไปจะได้ทักทายกันถูก

วันนี้สุนทรีย์ตั้งใจปรากฏตัวให้เพื่อนได้เห็นใครอยากคุยกับเธอบ้างบอกมาจะได้ให้เมล์ไปให้เข้าไปทักทายเธอหน่อยนะ ไม่รู้เธอกินกวางหมดหรือยังหรือว่าเธอไปทำอะไรในสวนนั่น อย่าบอกว่าพาเด็กไปดูสัตว์นะ

สร้างการ์ตูนอาวาต้าดวยตัวเอง

2010-03-31T10:48:00.003+07:00